Zuid Afrika, kerst 2016

Zuid Afrika, kerst 2016


 

 

Met Kerst in Zuid-Afrika
Ik zit op een oktoberavond verveeld wat te klikken van koopje naar koopje, best decadent. AliExpress, Gearbest, Marktplaats, Skyscanner, is er nog iets leuks voor weinig?
Dan komt een belachelijke aanbieding langs: Voor nog geen 300 euro een retourticket Johanneburg. "Doen?" vraag ik het meisje dat tegenover me zit.

In een paar tellen is het gefixt en dan rijst pas de vraag waarom die tickets zo goedkoop zijn. Hm, net een terreuraanslag in Brussel geweest: vliegen vanaf Brussel. Veel gedoe rond de mislukte Turkse staatsgreep tegen Erdohan in Istanbul: vliegen met Turkish Airlines en een tussenlanding in Istanbul.
Het kiezen van een gunstige periode valt ook niet mee - het kan niet anders dan tussen kerst en oud en nieuw terug, maar twee weken maximaal, midden in het Zuid-Afrikaanse hoogseizoen...

Maar we gaan!

 

Veel kilometers!

Omdat het druk is aan het eind van het jaar, is vooraf reserveren aan te raden. Accomodatie is vast wel te vinden bij reizen op goed geluk, maar ik lees dat de mooste plekken dan wel vergeven zijn. Bij het boeken in oktober blijken ook al een paar particuliere parken volgeboekt. Zo is het mooiste camp op de Duivelsbergen al bezet en ook boek ik de laatste hut midden in het Krugerpark.

Een auto is geen probleem, als je de lat niet te hoog legt. In Zuid Afrika doen verhuurders niet moeilijk over met een gewone auto op gravelwegen rijden en dus werd een tip verzilverd een zo gewoon mogelijke auto (zonder huurbedrijf-stickers) te nemen). Het werd een doodsaaie Chevrolet (die een paar jaar eerder een Koreaanse naam had).
Zuid-Afrika is een enorm groot land. De reis in twee weken maakte een rondritje langs de randen van het kwart rechtsboven. Vanaf Joburg noor-noost-west, naar de grans met Botswana, langs Zimbabwe naar de noordelijkste ingang van het Krugerpark. Vandaar het hele park door, langs Mozambique naar Swaziland. Tenslotte vanuit Swaziland zuid-west-west naar de Drakensbergen en dan weer terug naar Joburg. Een ritje van 2500 kilometer!

 

Marakele National Park

Volgens de Lonely Planet is de "Plover" de mooiste plek om te zijn in Marakele NP. Gelukt - we hadden de Plover-tenten!
Hoe idyllisch wil je het hebben? Een ruime slaaptent met mooie badkamer, een terras boven het water, een keukentent, een fatastisch uitzicht!

Het park is lekker rustig, veel minder in trek bij het grote publiek dan Kruger. En dat terwijl toch alle indrukwekkende dieren er zijn: olifanten neushoorns, giraffen - je rijdt een hele dierentuin door. Rond het kampje staan enorme schrikdraadhekken en op de grond liggen schrikdraadmatten. Daar trekken apen zich niks van aan. Het was dus deuren dicht om niet geplunderd te worden. De aanzienlijke hoeveelheid meegenomen DEET tropical strenght deed wonderen.
Wat een fijne plek om een Afrika-reisje te beginnen!

Foto: ik pruts een Zuid-Afrikaanse stekker aan een verloopsnoer. Geen wereldstekker voorziet in zo'n lompe aansluiting. Dus knutselen...

 

 

Beer met de neus vooraan.
Beer was mee - dat beest is niet te houden als hij van verre reizen hoort. Op de foto's zie je dagelijkse beelden. Dieren steken de weg over alsof je er niet bent. Het schijnt dat ze een auto zien en niet wat er in zit. Misschien levert dat wat agressie- en angstreductie op?
Een giraf of antiloop kan een auto nog wel hebben, maar ik zag op Youtube angstaanjagende filmpjes van olifanten die voertuigen molesteerden; ze gaan erop zitten of rollen ermee of het een skippybal is. Er was ook een filmpje van een met een slagtand doorboorde deur. Reuzegezellig.
Vooral als ze jongen hebben is het voorzichtig zijn. En kom nooit tussen jong en moeder - dat overleef je niet!

Foto: Beer voor de voorruit kijkt zijn ogen uit, net als ik.

 

 

Bush River Lodge

Ook om te onthouden: Bush River Lodge, Hoedspruit. Wat een mooie plek aan de Olifantenrivier en wat een fantastisch onderkomen. Heel ruim, met fijne stille fans, goede airco, eigen terras aan het water zodat je de hippo's kunt begroeten. En wat geweldig prettig om in de restaurant-keuken zelf je prakje te mogen maken.

Bush River Lodge (BRL) confronteert je wel pijnlijk met de apartheid die nog steeds bestaat. Langs de Olifantenrivier ligt BRL in een meervoudig omheinde witte enclave. Mooie grote huizen, dure automobielen. De hekken zijn hoog, er staat stroom op - dat is om beesten buiten te houden, maar tegelijk voel je je heel veel veiliger dan in de steden. Daar zijn de zakkenrollers en boeventuig dat je voor een paar munten overhoop wil steken...

 

Mooiste ervaring?

Wat is het mooiste dat je ooit zag? Voor mij misschien wel dit: tientallen olifanten in de Krokodilrivier, en op de kanten, spelend, water spuitend.
De Krokodilrivier is de ondergrens van het immense Krugerpark dat wij verlieten vlakbij Komatipoort, de drukke grensovergang met Mozambique.

Het was een beete zenuwengedoe in het laatste stukje Krugerpark omdat er maar geen benzinepomp verscheen. Die zijn er wel in het park, maar op aanzienlijke afstand van elkaar. En omdat een pomp geen benzine had, moest er extra ver gereisd worden op de laatste druppels ...

 

 

Nog meer luxe onderkomens

Jo, een collega van me in Zutphen, tipte me langs haar vriendin te gaan die met haar man een resort runt in de buurt van Louis Trichard. Zo werd Madi a Thava twee nachten aangedaan. Een mooie plek in een dal, in de noordoostelijke provincie Limpopo dat ooit een thuisland was.
Nederlanders weten wel wat Nederlanders leuk vinden en de uitgestippelde route langs lokale kunstenaars was dan ook echt leuk. Je komt op plekken waar je normaliter aan voorbij rijdt of die je helemaal niet vindt: een muziekinstrumentenbouwer, een afgelegen pottenbakkerij, een dame met borduur- en patchwork.

Madi a Thava was voor onze begrippen luxe en erg ruim. Zitdeel, ruim slaapdeel, fijne kookmogelijheden, terras, lekker licht allemaal.

Het kan ook te decadent, zoals bij de Eco Eden Lodge in Nelspruit. Daar waren het zware kleden en gordijnen in een balzaal. Een enorm bed met veel kussens, donker hout, goud, bruin, groot - maar geen airco. Dat was waarschijnlijk het "eco" aan Eco Eden.

 

Kerst in Swaziland

Uit Nederland had ik wat kleine kerstdecoratie meegenomen, singers, lampensnoertje, hanggevalletjes. Op Kerstavond versierde dat het onderkomen in Swaziland, de Mahamba Lodge.

Swazimensen staan zich voor op gastvrijheid en vriendelijkheid. De sfeer is inderdaad gemoedelijker dan in Zuid-Afrika, waar je steeds op je spullen let, oppast dat je niemand op de foto zet, een dreiging voelt.
In Limpopo werden we op een picnic-plek door de politie weggestuurd. Wekelijks werden daar toeristen beroofd en wie hard tegengestribbeld had vond men later in de bosjes. Dat gebeurt, zeggen de Swazi zelf, in hun land niet.

Het huisje bij de Mahamba Gorge lag prachtig in een vallei met een watervalletje en (dus) een gele modderrivier. De vier huisjes waren bedoeld om de dorpsbewoners aan wat inkomen te helpen. Die dorpsbewoners vonden de huisjes vast het prachtigste van het prachtigste, maar wat was er veel beschadigd, helemaal stuk, incompleet.
Grappig was de geiser. Omdat de gasleiding (buiten) lek was, moest de flessenkraan meteen dicht na het douchen en het best was iemand bij de fles op wacht te zetten. Een vonk en weg huisje.
Er was een hele procedure om de geiser te starten...

Bij de wandeling over een rotsige berg op weg naar de waterval, maakt ik een flinke smak. Mijn been heeft er sindsdien een indrukwekkend litteken bij.

 

Het was leuk, maar...

Zuid-Afrika is niet mijn land. Het is er werkelijk prachtig, schitterende landschappen, geweldige dieren.
Maar apartheid is niet voorbij en ik kan me moeilijk verhouden tot wat ik zie. Mijn sympathie lag bij het ANC en ik vond dat ik aan de goede kant stond.
In het hier en nu in Zuid-Afrika voel je je echter zo veel meer op je gemak in de witte enclaves, die natuurlijk op de mooiste plekken liggen.

Dat wit-zwart-gevoel wordt versterkt doordat Zuid-Afrika zo "Nederlands" is. 25% van de mensen spreekt Afrikaans, voortgekomen uit het Nederlands. Een overblijfsel van J.P. Coen en tijdgenoten.
En de wetenschap dat in Nederland straten vernoemd zijn naar helden uit de Boerenoorlog (die in feite om het handhaven van de slavernij ging), maakt het niet beter.

De parken voelen ook wat raar aan. Die zijn veilig dankzij vele, vele rangers en auto-inspecties bij de ingangen. Maar het is net Beekse Bergen, een safaripark in het groot. Na een dag of wat met tientallen olifanten, giraffen, neushoorns en dat spul, stop je nog voor een leeuw omdat-ie toevallig voor je op de weg ligt. Toettoet, pleurt op leeuw, ik moet er langs.

Het was best leuk in Zuid-Afrika.
Fijn, dat ik er een keer geweest ben. Daar blijft het bij.