Vakantie Zomer 2006

Drie weken met Wil naar Frankrijk (Zomer 2006)


Een weekje Savianges
In heel Europa werd iedereen getrakteerd op een hittegolf. En omdat het in Savianges overdag altijd nog net wat warmer is dan in Nederland, scoorde de thermometer op de zijkant van het huis met gemak 38 graden. Het werd regelmatig nog warmer - ik nam zelfs ruim 40 graden waar!
In de achtertuin bood de oude teil van mijn moeder verkoeling. Jammer dat ik er maar voor een deeltje in paste; je zou het 't begin van een zwembad kunnen noemen.

Foto: In de achtertuin in bad

Ik ben allergisch voor wespen
Ik weet zeker dat ik nog steeds allergisch ben voor wespesteken. Meteen in de eerste week was het raak. Gehuld in korte broek wilde ik naar de tractorwerkplaats in St. Micaud rijden en ik was nog maar net op weg, of een wesp die het niet leuk vond met 60 km per uur op mijn been te belanden, stak me zo hard-ie kon.
In no-time was mijn been vuurrood en al net zo snel werden mijn handen en voorhoofd rood. Ook kreeg ik rode bultjes in mijn liezen en hele kringen jeukende bultjes onder mijn oksels. Alle kleine muggenprikjes zwollen enorm op en ik voelde me hondsberoerd....

Gelukkig had ik nog een Tavegil-pil en ook al was de houdbaarheid daarvan zo'n twee jaar verstreken, je wilt die wel opeten als je zo heftig op een steek reageert! De pil werkte gelukkig goed en voorkwam de ademhalingsproblemen die ik me herinnerde van de vorige keer. Toch heb ik me flink beroerd gevoeld van dat beest. Als straf hanteerde ik vervolgens de mepper met een grote vastberadenheid en plaatste ik op het terras 4 wespenvallen. In de jus d'orange zijn er vervolgens een heel stel verdronken. Net goed.

Naar de Jura?
Het lang van te voren voorbereide plan was wederom een weekje te gaan lopen. Ditmaal zouden we dat in de Jura doen. Dus was een boekje gekocht met routes en lag de kaart gereed.
Het weer sloeg echter om. In Nederland en ook in de Jura werd het regenachtig weer. Onderweg naar de Jura-bestemming veranderden we van plan: we gingen opnieuw naar de Provence, op goed geluk naar Sisteron. Zo kwamen we weer in de prachtige bergachtige lavendel-omgeving uit, waar het wél mooi weer was (en bleef!)

In Sisteron echter werd ik wéér gestoken door een wesp. Gelukkig had ik me nu goed voorbereid. Ik bond mijn vinger af en zoog met mond en zuigertje de steekplek uit. Ik nam meteen een anti-histaminepil. De schade bleef daardoor beperkt; mijn hand zwol op en de dag was bedorven, maar daar bleef het bij. Overigens was het beklimmen en bezichtigen van de citadel van Sisteron een best haalbaar uitje - wespensteek of niet.

Wandelrondje Provence
Het Office de Tourisme in Sisteron hielp ons aan een aardige wandelroute, inclusief mogelijkheden voor overnachtingen.
Helaas waren net als het voorgaande jaar de bossen rond Sisteron verboden gebied in verband met brandgevaar, maar even buiten Sisteron waren de natuurparken en de heuvels wel toegankelijk. We kozen voor een redelijk bewegwijzerde route met veel heuvels en bergen ten oosten van Sisteron.

De route werd:

  • Dag-1: Met de auto naar de gite in Chardavon een paar kilometer voor St. Geniez (en buiten het gesloten gebied). En even voor de gite de historische "verkenningsroute" lopen bij de 2000-jarige tekst van een Romein.
  • Dag-2: Lopen van de gite via St. Geniez naar Authon (GR6, PR-route)
  • Dag-3: Lopen van Authon over de GR9, via de Grotte de St. Vincent en de GR de Pays de la Grande Traversée de Préalpes naar Thoard
  • Dag-4: Lopen van Thoard naar Digne over de GR de Pays de la Grande Traversée de Préalpes en de PR naar de gite van het Relais Equestre boven Digne
  • Dag-5: Lopen van het Relais, deels over de D900 en het bergpad vanaf Champourcin naar Digne. Vervolgens met de bus terug naar Sisteron, vervolgens een lift naar de eerste gite.

Een mooie route
De tocht was zwaarder, maar nog mooier dan die van vorig jaar toen we een rondje Parc Luberon liepen. Het landschap was veel grilliger, de bergen hoger en de natuur betoverend prachtig.
We hebben geweldig geboft met de eigenaars van de eerste gite. Niet alleen hadden we er een 4-persoons appartement voor onszelf, maar Gino, de Belgische patroon, heeft zich enorm voor ons uitgesloofd. Hij heeft met onze route in gedachten alle overnachtingen en zelfs het eten geregeld. En bovendien bood hij ons aan als back-up voor vervoer op te treden en ons op te halen uit Sisteron om weer bij de auto te komen.
Met alle overnachtingen hadden we trouwens geluk: nergens hoefden we (een kamer in) de gite met andere mensen te delen en ook was het meezeulen van veel eten om de avond door te komen niet nodig.
De gite bij Authon leverde nog een leuk contact op. Op het boerenerf stond een Renaultje-4 met een Franse Nucleair - Non Merci- sticker erop. Die wekte mijn interesse en ik vroeg er naar. Het bleek dat de boer een net zo fervent tegenstander van atoomenergie was als ik. We voerden een handen-en-voeten-gesprek over de strijd tegen kernenergie, de desinteresse van de jeugd in het thema, de actualiteit van de problematiek en de mogelijkheden voor alternatieve energie. Erg leuk!

Nog wat foto's

Op de rechterfoto (boven) zie je Wil op de langgerekte bergrug van de Abros; moeilijk begaanbaar. Wil "wandelt" hier in spinnekop-tred. We zijn op de Abros per ongeluk beland omdat in het bos onder de Grotte St. Vincent vreselijk gekapt was en daar en de bordjes en de paden verdwenen waren. Een hele mooie, maar wel erg grote omweg!

(Foto's boven) Dat kleine stipje, dat ben ik. Bergopwaarts ga ik wat sneller dan Wil en hier fotografeert zij haar stipje. Op de andere foto ben ik op de top. Op het steenmannetje is de bovenste steen van mij. De naam van deze berg weet ik niet meer, maar wel de hoogte: 1326 meter.

(Foto's boven) Die dikke kilometer hoogteverschil scheelt een jas, nou ja, een fleece (Wil) en een blouse met lange mouwen (ik).
Even uitblazen. Het was beneden in de zon ongetwijfeld rond de 35 graden. Factor-40 anti-zonnebrandcrème moest verbranding voorkomen - dat lukte ook.

 

En weer een week Savianges
Ik kreeg in Savianges last van mijn werkspier, een heel normaal verschijnsel na een tijdje niksdoen (nou ja, noem die wandelmarsen maar "niksdoen"!) Het plan om een achterdeur in het huis te maken, zodat je direct naar de achtertuin kan zonder om te lopen, kreeg aandacht.
We haalden bij verschillende bouwwinkels materialen en in de vooraf in Breda gemaakte mal goot ik alle betonnen onderdelen voor de omlijsting van de achterdeur.

Natuurlijk is een omlijsting van natuursteen mooier, maar eerder informeerden we naar de kosten, zowel nieuw als op een bouwsloperij. Dat is dus geen doen; duizend euro ben je zo kwijt en dat is mij toch te grotig. De nu gegoten betonnen delen zijn op (verschillend) kleur en hebben na een beetje bewerking en wat knagen van de tand des tijds een zelfde look als natuursteen..

Op deze foto's zie je me bezig blank cement te mengen met verschillende kleuren zand en grind.
De houten mal maakte ik vooraf in Breda. Ik doe nu de betonmortel voor de laatste twee stukjes van 31 cm die opzij steken tussen de twee delen van de vertikale dragers van het bovenstuk in de houten mal. In die mal (122x15x13,5) heb ik jerrycans gezet om de schotjes op hun plek te houden.
Op de laatste foto tik ik de profiellat uit de eerder gegoten bovenste delen van de zijkanten.
Ik ben erg tevreden met het resultaat. In één week alle zeven gietstukken klaar!

 

Museum Mudam
Eigenlijk wilden we al op de heenweg naar Mudam in de stad Luxemburg. Maar het was handiger dat op de terugweg te doen, na een nachtje Etap in Thionville.

Het Mudam is een splinternieuw museum voor moderne kunst en het resultaat van dertig jaar bakkeleien over óf het er moest komen, waar dan wel, wat er in kwam en wie de architect zou zijn.
De uitkomst van die discussie is een ongelooflijk succes voor het onmogelijke. Mudam is een groots, ruim, licht complex dat door de Chinese architect Ieoh Ming Peis is ontworpen en bovenop en middenin de ruïnes van een oud fort staat. Je kunt je voorstellen dat daar heel wat over te doen geweest is.
De collectie is beperkt. Een artikel in de Volkskrant, waardoor ik voor het eerst over het museum hoorde, sprak over meer gebouw dan inhoud. Het klopt dat de weinige werken zeer ruim staan opgesteld. Maar dat maakt de ervaring des te boeiender. Het gebouw is een kunstwerk op zich, dat volgeplempt minder aandacht krijgt. De werken zijn "modern" - er zijn multimedia werken, zoals akkoestische objecten en videopresentaties. In een pijlenboot hangt een Apple Ibook vraagtekens op te roepen. Elders schildert een kunstenaar met een Imac ...

Wat foto's van Mudam zette ik op een aparte pagina. Klik hier voor de Mudam-foto's.

Klik hier om terug te gaan naar de vakantiepagina