Vakantie Zomer 2005

Vakantie Zomer 2005


Met Sven een week klussen in Savianges
In de nieuwe Yaris helemaal ge-airconditioneerd naar Savianges. Met Sven zou ik er aan het uitdiepen van de kelder gaan beginnen en er vervolgens beton in storten. Maar het liep een beetje anders, omdat het in de Bourgogne bloedjeheet bleek te zijn. En dan steeds met een kruiwagen vanuit de kelderkoelte de hitte in - dat is vragen om ellende. Die klus is daarom uitgesteld.

In plaats van graven, schilderden we de luiken, raamkozijnen, ramen en enkele deuren en pakten we een slaapkamer aan.
De buitenboel was sinds acht jaar niet meer geschilderd en kon dus wel een lik gebruiken. Het werd opnieuw wit, hoewel ik "Bourgogne-blauw" ook erg mooi had gevonden. Maar er was nog een flinke bus wit en dus ging ik voor het gemakkelijkste. Ook werd laatste kamer ontdaan van het (groene) behang en ging ook in het wit. En als je dan toch bezig bent, dan ook het plafond maar. Die kamer ziet er nu schitterend uit.
bij de foto rechts: Echte mannen scheren zich niet als er geen vrouw in de buurt is...

Een paar dagen Nederland
Om Elke nog even te zien, Sven een lift naar Nederland te geven en om samen met Wil opnieuw naar Frankrijk te kunnen gaan, ging ik tussendoor weer naar Breda. Met die fijne Yaris en Sven als duo-chauffeur is dat zo gepiept. Ik kwam op dinsdag aan en vertrok met Wil zaterdagochtend weer voor drie weken vakantie deel-twee.

Met Wil in Savianges
Het rook nog naar verf! Mijn "werkspier" liet het toen ik met Wil weer in Savianges was, helemaal afweten. Het enige dat ik uitvoerde, was het bijeenharken van het hooi en dat samen met het snoeihout van herfst vorig jaar vervolgens in de hens steken.
We hadden aardig weer en daar profiteerden Anne en Frederieke van, twee vriendinnen van Wil, toen ze een paar daagjes kwamen logeren met hun tentje in de wei. Toen Wil een dagje met ze ging lopen, werkte ik aan deze website.

Wandelrondje Provence
Het serieuze vakantiedeel was voor mij het wandelrondje in de Provence. We reden we via Ferrassieres, waar ik ooit met mijn ouders was in het kasteel La Gabelle dat midden in de lavendelvelden ligt.
Heel bijzonder was dat weerzien met La Gabelle. 25 Jaar geleden was ik er met mijn ouders, zus met vriendin en Ineke - en dan in 2005 met Wil er weer eens wezen kijken...
Het kasteel in de Haut-Provence was compleet veranderd. De oude boerderij die a.h.w. tegen en op het kasteel gebouwd was, is afgebroken en de authentieke kasteeldelen hebben ze laten staan om het kasteel te reconstrueren. Lavendel wordt nog volop verbouwd. Op de foto rechts laat de kleinzoon van de kasteeldame me de oogst van 2005 zien.
Die kasteeldame herinnerde zich de Nederlandse familie (wij dus) in het lavenderplukkersdeel waar ze 25 jaar terug schuilden toen een vre-se-lijke onweersnacht La Gabelle teisterde nog goed.
Voor mijn moeder kreeg ik lavendeltakjes, -bloesem en een kaartje mee. Ik kocht er "ter compensatie" een pot honing en lavendel-olie. Erg leuk!

Onze wandeltocht begon in Rustrel. Van daaruit startten we.
Over GR's liepen we:

  • Rustrel, over de GR6 en GR9 naar
  • Apt. Van daaruit over de GR9 naar
  • Auberge de Seguin (een paar kilometer onder Buoux). Toen de bergen door naar
  • Vaugines, een heel mooi bergdorpje. Van Vaugine wilden we naar Vitrolles, maar dat ging niet omdat de bossen na 11:00 uur verboden gebied waren. Dus liepen we over de GR97 en de GR92 via Càbrières d'Algues en het Etang de Bonde naar La Tour-d'Aiues om van daaruit met de bus naar Céreste te gaan.
  • Vanuit Céreste klommen we over de GR4 naar
  • Oppedette. En de laatste etappe was weer naar de auto in
  • Rustrel. In Rustrel maakten we een bypass door het opengestelde deel van de Colorado de Provence.

De wandelweek, thuis uitgestippeld met behulp van boekjes en kaarten, dreigde door de droogte en de hitte in duigen te vallen. In Apt bleek namelijk, dat vanwege brandgevaar de parken en bossen in de Vaucluse alleen toegankelijk waren tussen 5:00 en 11:00 uur.
We kregen bij het VVV in Apt een folder mee over de beperkingen en men bond ons op het hart vooral de stevige boete van 750 Euro niet te riskeren. Ook onderweg waarschuwden mensen ons voor de "spertijd" en op veel plaatsen waren waarschuwingen geplakt (zie de foto van een officieel door de maire ondertekend velletje dat op een verkeersbord zat).

Om toch ons voorbereide wandelrondje ongeveer te kunnen maken, was het elke morgen vroeg uit de veren!
Dat was de reden, dat we iedere ochtend al om pakweg half zeven op pad gingen en de prachtige natuur zagen ontwaken.
En als het bos op slot ging om elf uur, waren we al weer in de enigszins bewoonde wereld tussen de akkers, waar je waarschijnlijk en hopelijk wel legaal vertoeven mocht. En zo zat de dagmars er meestal net na het middaguur op en kon er lekker worden gelummeld.

De Provence is prachtig, ik was het al weer bijna vergeten. Maar veel mensen vinden de Provence mooi en er gaan er veel in de zomer heen. Daardoor is een stad als Apt niet echt leuk (meer), net als veel gemakkelijk bereikbare plaatsen. Die plekken hebben wat weg van de Noordzeekust, waarbij in de Provence Nederlanders dan de Duitsers zijn. In Apt krioelde het van de landgenoten. Gelukkig wandelt van die toeristenschare maar een enkeling en voeren de GR's je dus langs oases van rust.

(Bij de foto's boven) De Colorado Provencal bij Rustrel was wegens brandgevaar alleen in groepen te bekijken. Jammer, maar niet iets om te missen.
In het gebied worden pigmenten gewonnen, vooral de kleuren rood en oker. Als je er rondloopt, zie je geweldige bergen van fijn, stoffig zand, dat vroeger gewonnen werd om er dingen mee te kleuren.
Goed spul dat oker uit de Colorado, want mijn heuptas krijg ik niet meer schoon. Die heeft blijvende vakantie-indrukken opgedaan.
Hm, zou dat onder de reisverzekering vallen?

Een filmpje laat je meegenieten van de Colorado!
(klik op de oogjes om het filmpje van 4,7 MB te starten).

Bergdorpjes als Viens, Càbrières d' Algues en Vaugines (foto rechts), zijn fantastisch. Je moet er een flinke klim voor maken, maar je moed wordt ruimschoots beloond. Wat soms voor de wandelaar tegenvalt, is als het moeizaam bereikte dorpje geen café en geen winkeltje heeft. Met een auto heb je allerlei bij je en ben je snel bij een pleisterplaats, maar te voet ligt dat toch heel anders.

Te voet is een zondagmiddag- en maandag-winkelsluiting ook iets om goed voor te bereiden. Onze maandag kregen we om met lichtgewicht voedzame repen, een appel, gedroogde pruimen, oud brood en te warm in de rugzak bewaarde zeer geurige kaas.
In Oppedette, zo hadden we gehoord, was wel een café, maar kon je niets eten en was niks te koop. Dus sjouwden we een blik cous-cous en een blik vis mee dat je altijd en overal gemakkelijk (koud) kunt mixen en opeten. Die paar pondjes, plus het dagrantsoen van 2 liter water, leveren heel wat zweetdruppels op!

En weer Savianges
De laatste week was weer een Savianges-week. Ik had er nog wat klusjes te doen, zoals het bezoeken van de notaris in verband met een vage claim op recht van overpad die gelukkig onterecht bleek en ik moest nog naar de Mairie om wat uit te zoeken over de ruïne die ik al een tijdje kopen wil. Ook waren er wat puces (vlooienmarkten) die trokken en toevallig belandden we bij een handel in oud-roest (foto links).

Er is ook (eindelijk) een begin gemaakt met de achterdeur. Niet erg concreet, maar de bouwsloop in Cormatin is bezocht en van de afvalhoop van de groeve in Buxy zijn de eerste bonken steen voor de deurposten overgebracht naar de cour. Dat wordt nog een hele kluif.
De Troc in Chalon leverde een perfecte deur op voor de badkamer.
Tenslotte verfde ik de schuurdeuren met een smerig mengseltje van steenkoolteer, afgewerkte olie en diesel. Daar gaan alle houtwormpjes van naar de houtwormpjeshemel.

Een domper was de moord op frère Rogier, de stichter van Taizé. Via de Wereldomroep had ik dat gehoord. De dag na de moord kwam Peter Bouter met een groep Taizé-gangers langs. Ze hadden behoefte om samen even uit Taizé weg te zijn en deden en route Savianges aan.

Woensdag werd weer een wandeldag. We liepen de langste wandeling langs Rimont en St Vallier, een prachtige tocht van ongeveer 20 kilometer.
Zaterdag 20 augustus reden we naar Nederland. Onderweg werd het steeds kouder en begon het te druilregenen....

Back Home
Wat altijd leuk na een vakantie is, is de doos met "cadeaus" uitpakken. Ik scharrel in de buitenlanden altijd wat onzin bij elkaar ter overtollige decoratie van de woning of om weer weg te geven.
Dit keer waren de hoogtepunten:

  • d'n-nont (dat is brabants voor "de hond"). Het betreft een goudkleurig gipsen beeld van pakweg 40 centimeter van een herdershond. Op een koperen plaatje staat "Groenendael", dat het type herdershond wel zal zijn.
    Kostte drie euro op een puce. D'n-nont is mooi van lelijkheid en aangezien ik het niet erg op honden heb, zeer misplaatst in de vensterbank. Maar dit cadeau staat er toch!
  • de knipper. Een volslagen onbekend knipding, waar je als je er in knijpt allemaal puntjes naar midden drukt. Het lijkt een martelinstrument, dat voor een duim net wat te groot is.
  • de olijfontpitter+knoflookpers+notenkraker, ja dat alles in één tang
  • de comtoise-klok. Dit is een serieus vakantiesouvenir; een echte mooie antieke comtoise van de franse rommelwinkel voor niet te veul.
    Type "zonnetje", dus met het zonnehoofd in het koperen feuille, waar ook de hoorn des overvloeds op staat. Het is een "voorloper" -de harpslinger zit aan de voorkant- uit ongeveer 1830 -1850 met als bijzonderheid een (niet meer functionerende) wekkerfunctie. De orginele licht gedecoreerde vuren kast heb ik er ook bij, maar die staat nog in Frankrijk (rijkelijk ingesmeerd met diesel om de wormpjes te verdelgen).

    foto's: d'n-nont, het knippertje, de comtoise.