Ienerife, februari 2015

Weekje Tenerife, februari 2015


 

Vakantiemaatje

Ze is ook al mijn vakantiemaatje. Ik was met Wil al op La Palma en dat beviel zo goed, dat ik een volgend Canarisch eiland met haar ook wel aandurfde. Een kwestie van inschikken. Dat kan ze wel... ;)

We hebben een flinke overlap in interesses: lange wandelingen maken, natuur en moderne kunst, hapjes en drankjes. Niet te luxe, niet tussen de Telegraaflezers en Trosleden, liefst meestal zelf koken (tja, vega).

 

Vulkanisch eiland

De Canarische eilanden zijn stuk voor stuk vulkaantoppen. De magma spuwende vulkanen vormden zo eilandjes, waarvan sommige een beetje een paddenstoelvorm hebben. De lava stolde aan de rand sissens in zeewater.
De jongste uitbarstingen liggen geologisch gezien in het nabije verleden. Het zwarte nauwelijks begroeide landschap is zo'n beetje driehonderd jaar geleden bij een uitbarsting ontstaan.
Hoe het mogelijk is dat daar dan in de zwarte sintels dennen groeien is moeilijk voor te stellen. Wel kan je zien dat de dennen voor een laagje humus rond een boom zorgen door de vallende naalden. Ooit wordt dit een dicht bos...

 

El Teide

De grootste vulkaan van Tenerife is El Teide. Het gebied erom heen is nationaal park. Stenen, rotsen, blokken, gruis zijn de hoofdbestanddelen. En de Teidetop natuurlijk.
Er loopt een weg dwars door het park langs de voet van de Teide. Halverwege kun je met een kabelbaan een heel eind naar boven - dat willen heel velen en er stonden rijen te wachten om in te mogen stappen. Dan maar niet.

Zoet water is een punt op de eilanden. Om de grond te kunnen gebruiken voor bananenteelt, is veel water nodig. En de mens wil natuurlijk ook kunnen drinken en 's in bad.
De betonnen rand op de rechter foto is onderdeel van een geleidesysteem voor regen- en smeltwater. Dat wordt zo naar opvangplekken geleid.
Aan de zuidkust zie je een uitgebreid aquaduct-systeem om water te vervoeren.

 

Beestenboel

Op Tenerife zie je naast veel katten, hagedissen en vogels. Sommige van die hagedissen, ik noem ze maar zo, worden heel groot - ik zag ze van een halve meter. Het lijken wel varanen!

Wil kon haar passie voor dode beesten behoorlijk uitleven. Ze verzamelt foto's van garaamtes, bossen veren, verkeersslachtoffers - als het maar een dood dier is. Dat levert soms wat werk voor mij op: met stokjes en steentjes mag ik het kadaver dan mooier neerleggen. Zelf poseren doet dat beest niet meer en Wil vindt het te eng.

De meeuw (?) op het strand was zo fotogeniek, dat gedurende een half uur een shoot van 10 virtuele rolletjes geschoten werd.
Ik bedacht ondertussen iets om me mee bezig te houden - zie onder.

 

Stenenspoor

Richard Long is een kunstenaar die met aangetroffen objecten "iets" in een landschap doet. Hij wordt een landschapkunstenaar genoemd.

Dat kan ik ook: Ik legde een lint van stenen met de moskant in het zicht. Dat zag er wel grappig uit en ik ben benieuwd hoeveel mensen mijn lint op een foto mee naar huis nemen.

Om het lint tussen de keien op het strand groeien cactussen en wat stekelstruikjes. Zo ziet Tenerife er uit.

 

El Fiat

Op La Palma had ik me er al over verwonderd hoe goedkoop de benzine daar is. Je zou denken dat in heel Spanje een soort standaardtarief geldt. Regio's zijn echter autonoom in hun belastingheffing en de Canaries verdienen zo goed aan toeristen, dat het heffen van hoge accijns op brandstof niet hoeft.

Ook auto's zijn goedkoop door het ontbreken van de heffingen die in Nederland de kale auto-prijs over de kop doet gaan. Wij hebben BPM, importheffingen, slurptax en een boel BTW.
Een auto huren is op de Canarische eilanden (dus) ook niet duur. De Fiat Punto kostte 7 euro huur per dag...

 

El Garmin

Tenerife is, met uitzondering van de afschuwelijke toeristenstranden zuidwest, een mooi wandeleiland. Het landschap is afwisselend, je hebt de zwarte vlaktes, dichte bossen, kronkelpaadjes, dorpjes.

Ik had gelezen dat er wel uitgezette routes waren, maar dat je vaak op jezelf was aangewezen om de weg te vinden. Daarom had ik een Garmin-GPS gekocht en een Spaanse kaart.
Hm, dat is even wennen. De Garmin denkt in rechte lijnen en projecteert die op de kaart. Je weet dan ongeveer hoe je lopen moet.
De betere manier is routes invoeren of downloaden en zo van "waypoint" naar waypoint lopen. Maar dat vraagt om voorbereiding ;).

Van de schoonheid om me heen is me een en ander ontgaan omdat ik de Garmin bestudeerde. Gelukkig maakte Wil veel foto's.

 

Die steen neem ik mee!

Bij een wandeling vond Wil een brok lava met een holletje erin. Die vond ze zo mooi, dat-ie (kilometers) meegezeuld werd naar het appartement. Daar lag al een aardige keienbult met de bedoeling de mooiste stenen mee te nemen naar huis.

Het was moeilijk kiezen. Ze waren allemaal schitterend, maar de trolley was al rijkelijk gevuld met kleding en talrijke meisjesspullen, dus wat kon er mee?
Welke schoen of kledingstuk kon achterblijven, wat kon over elkaar aan?
De spullenboel werd verdeeld en de grote kei kon tussen het wasgoed van Wil. Ik nam de schoenen die Wil kocht, wat kleertjes en kleinere keien mee.

Bij de bagagecheck op de luchthaven viel Wil door de mand. De koffer moest open en ze had wat uit te leggen. Resultaat: de prachtige steen mocht niet, en Wil mocht nog net mee.

 

Sssttt, we zitten in een r-e-s-o-r-t

Het boeken van accomodatie heb ik eigenlijk te laat gedaan. De leukste finca's waren al lang verhuurd en de keus was beperkt. Er waren nog hotelkamers, maar we prefereren een appartement - dan heb je meer ruimte en je kan zelf kokkerellen. Veel fijner en lekkerder. Bovendien is er geen gezeur over vega-eten en of konijn dan wel mag.

Ik boekte tenslotte een AirBNB-achtige flat in het noorden en een appartement in een resort in het zuiden. Voor het eerst iets in een resort...

De flat werd verhuurd door een vermoedelijke kleinzoon. De spulletjes van wijlen oma stonden er nog in en het meeste functioneerde nog redelijk. Geen echt succes.

Het resort "Royal Albatros" viel alles mee. Het appartement was niet groot maar picobello schoon en alles werkte goed. Het lag aan de buitenkant van het complex (met "uitzicht" op een wal), aan een weinig gebruikt pad. Er kwamen daarom gelukkig weinig mensen langs ons terras.

In de kern van het resort, ver van ons af, waren de bars, restaurants en het grote zwembad. Omdat het frisjes was, gebruikte niemand het zwemwater en de rijen stoelen stonden leeg. In warmere tijden moet het hier vreselijk zijn, brrrr.

 

Vaarwel Tenerife...

Voor de eerste keer een retourtje met RyanAir.
En het bewijs is geleverd dat RyanAir helemaal niet met exact de benodigde hoeveelheid kerosine vliegt. Ons vliegtuig had brandstof genoeg om van dikmistig Eindhoven uit te wijken naar Dusseldorf, daar twee doorstarts te maken, naar Bonn te vliegen en toch maar weer terug naar Eindhoven te gaan.

Tenerife vaarwel!