Weekendje Rome (februari 2013)


Met Wil naar Rome (1 - 3 februari 2013)

Bij het Forum Romanun De eerste maanden van 2013 zijn reismaanden: jaarwisseling Frankrijk, begin februari Rome, begin maart Praag, eind maart India en begin mei Frankrijk. Oei, da's niet mis! Tegelijk zijn het op eentje na plekken die ik wel ken. Die uitzondering was Rome, dit was mijn eerste keer in "de eeuwige stad"!

We vlogen al om 7 uur op vrijdagmorgen vanaf Rotterdam-Den Haag en vertrokken zondagavond laat uit Rome. Zo hadden we dus drie lange dagen in Rome.

bij de foto: Van het Rome van 2000 jaar geleden tref je overal resten aan. Het Romeinse Rijk werd bestuurd vanuit het Forum Romanum, waarvan de brokstukken achter mij.

 

Kolossaal: het Colosseum

Bij het Colosseum In het Colosseum

De grootste bezienswaardigheid van Rome is het Colosseum. Je zou misschien de St. Pieter de grootste bezienswaardigheid kunnen vinden, maar dat gebouw staat niet in Rome, maar Vaticaanstad, een "stad" apart, eigenlijk een "land".
Het je realiseren wat in het Colosseum allemaal gebeurd is, overgiet je bezoek met een bijzonder sausje. Er zijn honderdduizenden gladiatoren, slaven en gevangenen de dood in gejaagd en minstens zoveel dieren.In de Capitoolgids is zelfs sprake van 700.000 vermoorde mensen die ter vermaak van het publiek en de keizer in het Colosseum eeuwen lang de vreselijkste wreedheden werden aangedaan door de Romeinse "beschaving".

foto's: Op weg naar en in het Colosseum.  

 

Verbazing over kleine autootjes

Kijk, daar staat nog een Fiat 500! Een Citroennetje als politiewagen, daar passen alleen kleine Italiaanse mannetjes in. Maar het kan NOG kleiner? Een golfkarretje als politiewagen?

We zagen nog twee Fiatje-500's in Rome. Dat moeten er ooit vele duizenden geweest zijn. De rest is doorgeroest of zal wel in Nederlandse schuurtjes staan. Het geinige apparaat waar Wil bij staat kan overigens ook wel een 600-type zijn.
De Romeinse politie kan niet genoeg krijgen van die kleine tuutjes. Je ziet Citroentjes waar zo te zien ook nog ruimte voor een ondermaatse arrestant is en zelfs een soort overdekte golfkarretjes waar je beslist geen twee Nederlandse dienders in kan proppen. Annorexia lijkt een selectiecriterium voor de Italiaanse Hermandad.

 

Vaticaanstad

Er stond een lange rij bezoekers voor de scanner-poortjes bij de Sint Pieter. Ik vond het wel grappig te zien dat er wel werd gecontroleerd wat je mee naar binnen nam, maar niet waar je mee vertrok. Een teen van een 2000 jaar oud marmeren heilige, dat zou het als souvenir best goed doen op de sidetable in de gang - ik liet 'm zitten.
Het wachten viel wel mee, we waren in iets meer dan een kwartier in de ongelooflijk gedecoreerde grote basiliek. Alles blonk en glom en overal zag je beelden en schilderijen, teveel om stuk voor stuk te bekijken.
In onze gidsjes stonden de niet te missen highlights, zoals het enorme baldakijn en de glimmende grote teen van het bronzen beeld van Petrus de de sleutels van de hemel voor de paus bij zich heeft. De teen glimt vanwege de kussen van de gelovigen.

 

De St Pieter

Twee foto's van de Sint Pieter.

Op de linker foto een detail van de (linker-)deuren van de St Pieter. In brons Amnesty-achtige afbeeldingen van folteringen, met prikkeldraad en van ellende verwrongen mensafbeeldingen. Ik vond ze qua beeld erg sterk en indringend, mooi en goed gemaakt.

Op de rechter foto zie je een grappige plafond-fresco van iets dat door moet gaan voor een olifant. Het is waarschijnlijk geschilderd door iemand die nooit zo'n beest zag. De oren zijn echte mensenoren en ook de ogen hebben niets weg van die van een olifant.

 

De paus wordt goed bewaakt

De paus en zijn door de eeuwen vergaarde schatten worden bewaakt door de "Zwitserse garde", jongens die voor paal staan met een hellebaard in een kostuum uit 1777 of daaromtrent. Echt angstaanjegend zien ze er niet uit, het is meer folklore van een instituut dat barst van de kostbare folklore, al of niet met instemming van de betalers in pecunia of natura.

Ik vroeg me in de St Pieter af hoe de paus door de gangen van zijn kathedraal loopt te ijsberen en af en toe door de tralies een bik werpt naar zijn zondige buitenwereld. Wat de opvolger van Petrus dan allemaal overdenkt.
Het traliewerk helpt bij mijn fantasietje over 'm: dat ziet-ie als-ie vanuit zijn eigen staatje door de tralies naar buiten kijkt, hm.

foto's: Een hellebaardier van de Zwitserse garde bewaakt de voordeur van de paus. Uitzicht op het plein voor de St Pieter.  

 

Een uniek postkantoor

De ministaat Vaticaan doet mee met de euro, wel zo makkelijk. Aan eigen Vatticaan-postzegels is wat te verdienen en dus draaien de drukpersen van de paus op volle toeren. In het postkantoortje van Vaticaanstad koop je een kaart en een zegel, zoals dat hoort bij twee verschillende loketjes, en als service kun je die meteen aan een grote tafel tot groet aan iemand verwerken.

Mogelijk mag je i.v.m. privacy niet fotograferen; je mocht zo 's een opwindende tekst op een kaartje kunnen lezen. Ik wilde echter zo graag Wil in het postkantoor vereeuwigen, dat ik toch een kiekje maakte. Er was geen hellebaardier in de buurt en de paus zou het me wel vergeven, toch?

foto's: Hartelijke groeten van de paus, de kardinalen en zijn garde! Zie je het verbodsbordje?  

 

De Trevi-fontein

Wat een druk ding, die Trevi-fontein. En wat een drukte eromheen, bijvoorbeeld van bezoekers die een muntje over hun schouder in het water mikken. Als je het muntje werpt, vervult de fontein (?) de wens waaraan je denkt. Je zult het wel merken, t.z.t. als mijn wens uitkomt.
ls je bij de fontein even doorloopt, kom je nog langs het Panteon en de kastanjestal (waar je een zakje met ongeveer 10 gepofte kastanjes voor "maar" 5 euro koopt).

We bezochten Vaticaanstad, de Trevi-fontein en het Pantheon op zaterdag, toen we de tweede dag in Rome waren. Een belachelijke bezienswaardigheid op zaterdag was de crypte van de Santa Maria della Concezione, waar een halve zool met duizenden skeletten aan het decoreren is geslagen. Te bizar voor woorden.
Vrijdag hadden we het Colosseum al gehad, het Forum, de Joodse wijk met een zuilengallerij en een aantal andere "kleinere" must-sees.

foto's: Sterk aan je wens denken en hoepla!  

 

Laatste loodjes

Zaterdagavond hadden we het met de zuilen en tempels helemaal gehad. We wilden zondag daarom wat anders dan nog meer oudheden. Dus planden we 's ochtends een bezoekje aan de grote vlooienmarkt van Trastevere - daar ligt immers nieuwe geschiedenis op kraampjes en 's middags wilden we naar MAXX, het nieuwe (2010) museum voor hedendaagse kunst.

De vlooienmarkt lukte. Eerst met de bus 62 naar Piazza Venezia, dan verder met tram 8 de Tiber over naar de wijk Trastevere.
Maxx lukte niet, echt te omslachtig met het openbaar vervoer; de reistijd zou bijna 1,5 uur bedragen en we moesten om 17:00u de bagage in het hotel oppikken. Resterende tijd voor MAXX: een krap uur. Openbaar vervoer in Rome is er volop, maar omdat er maar twee metrolijnen zijn, moet je het van bussen hebben. Dat die vaak propvol zijn is te hebben, maar de routes zijn onnavolgbaar ingewikkeld en je moet vaak overstappen ( en wachten).

Toen we concludeerden dat MAXX niet haalbaar was, kwam Villa Borghese in beeld.
Volgens de reisgidsjes ben je een bofvogel als je erin kan en ons lukte dat zomaar. Maar al die beelden van Bernini en al dat schilderwerk - het was teveel. Villa Borghese was mooi geweest voor dag-1 of -2, maar drie dagen zuilen, beelden en schilderijen s echt wat veel van het prachtigs dat men honderden jaren geleden maakte.

foto's: Vlooienmarkt met veel nieuwe spullenboel; Villa Borghese  

 

Was het leuk?

Je las hierboven al dat twee dagen oudheden het maximum is dat een doorsnee mens verdragen kan. Ik kreeg op dag drie visioenen van bulldozers die plek maken voor wat nieuws of een pittig Luftwaffe-bombardement dat wat van die oude zooi opruimt en dat wat blijft staan wat unieker maakt.

Verder is "het" in Rome niet aanwezig. De creatieve sfeer met ruimte en openheid van geest die ik zo plezierig vind in Barcelona of Berlijn, ontbreekt in Rome. Rome bruiste weinig - ik kan me er geen gayparade voorstellen, geen antikernenergie-betoging, geen krakersbolwerk of alternatieve scene.
Een figuur als Berlusconi past wel bij Rome.

Was het leuk? Ja, we hadden het leuk. Lekker weg, lekker ergens anders.
Maar mijn wens bij de Trevi-fontein was niet nog 's terug te komen in Rome.

foto's: Met een biertje op een fris Romaans terrasje naast de stadsmuur van het Vaticaan.