Zuid India, februari-maart 2009

Zuid India, 13 februari t/m 2 maart 2009


 

Broertje opzoeken en een beetje rondreizen
Geert, de oudste broer van Wil, woont al vele jaren op Annapurna, een boerderij van de alternatieve stad Auroville in Zuid India.

Ruim 10 geleden zocht Wil hem daar al eens op en dit keer deden we dat samen. Het was niet de bedoeling Geert een paar weken van zijn werk te houden, maar een rondje Zuid India te doen, door de provincies Tamil Nadu en Kerala. Omdat we een retourticket Brussel - Chennai hadden, moest het een rondje worden.

De route is met een rode lijn aangegeven op de kaart. Auroville ligt vlak bij Pondicherry, iets onder Chennai (Madras).

 

Ter plekke bedenken, maar dan wel plannen
Voorzien van twee goede reisgidsen, waarbij een nieuwe Lonely Planet, bepaalden we pas in India hoe de reis verlopen zou. Van te voren hadden we wel wat plekken als wensbestemming bedacht, zoals een Backwater-tour per houseboat, maar het kon nog alle kanten op.
De route kreeg gestalte in Auroville, omdat we toch beducht waren geworden voor overvolle treinen en taxidrivers die ons voor miljonair aanzagen. We hadden al wat ervaring opgedaan van Chennai tot Annapurna.

Een truuk van taxidrivers is je op een onmogelijke plek droppen zodat vervolgens een toevallige aanwezige collega jou weer verder brengt. Bij de collega betaal je natuurlijk de hoofdprijs...

In Auroville boekten we een paar lange taxiritten vooruit, zoals de rit van Cochi naar Ooty. Als je zo'n dagrit "op straat" koopt, kost dat minstens 10 maal de voucherprijs van een betrouwbaar reisbureautje.

Foto: Wat gaan we doen? Welke tempel wordt het?

 

Hindu-tempels
Tamil Nadu is de meest hindoe-georiŽnteerde provincie van India. Dat betekent lekker vegetarisch eten en je vergapen aan veel mooie tempels.
Even onder Chennai en nog boven Pondicherry (en Auroville), ligt Mammalapuram. Het is een kleine stad die vergeven is van de steenhouwers. Al vele eeuwen hakken ze in Mamalapuram beelden en complete tempels.

We zijn dag na dag wat luxer gaan slapen. In Mamalapuram hadden we een sober "appartementje" met plafondwapper voor 300 Roepies, een paar euro. In Ooty werd het een "suite" voor 2500 roepies. Een roepie is 1,5 eurocent!

In de provincie Tamil Nadu tref je de meeste tempels aan...

 

Auroville - Annapurna
Geert woont al zo'n twintig jaar in India. Hij is toevallig in Auroville beland en er gebleven - de manier van leven pastte hem wel.
Annapurna is een grote boerderij in de buitenste, agrarische, schil van Auroville. Geert runt de boerderij samen met nog een paar westerlingen; hij is vooral de boer van het stel en houdt zich met name bezig met de koeien en de rijstvelden. Er zijn zo'n twintig IndiŽrs die het zware werk doen.

In het centrum van Auroville staat de Matrimandir, een meditatiecentrum voor de ongeveer 2000 vaste bewoners van Auroville. Over de "nieuwe internationele stad Auroville" kun je allerlei informatie vinden op internet. Ik ga daarvan nu geen samenvatting proberen te maken.

We hebben veel gefietst in Auroville en ook met een brommertje rondgereden, bijvoorbeeld om Usha, de dochter van Geert, naar school te brengen of op te halen.

Met zijn dak van bladgoud, is de Matrimandir het stralende middelpunt van Auroville.

 

Verschillend vervoer
Openbaar vervoer in India is voor ons spotgoedkoop en voor mensen uit India ook goed te betalen. Het netwerk is fijnmazig en de dienstregeling betrouwbaar.
Veel IndiŽrs reizen dus met bus en trein voor de langere afstanden en het is dan ook abnormaal druk. Wil je verzekerd zijn van een plek, dan moet je reserveren. Dat kan handig met behulp van internet, maar vraagt om vooruit denken, plannen.

Wie kiest voor de gewone dienstregeling en niet reserveert, kan mee op de treeplank, op het dak, of in het gangpad. Bij de vertrekpunten van bussen kun je soms nog een vrije stoel bemachtigen, maar als de bus eenmaal rijdt raakt-ie al snel overvol. Mensen met een zitplaats zijn dan tevens bagagerek - de spullen moeten toch ergens blijven...

Foto links: In een "Sleeper" van de gewone klasse valt niet te slapen!
Foto rechts: Ik bof, geen baby (zonder luier), geen bos levende kippen, maar een grote metalen bak met boodschappen.

 

Contact met het thuisfront
In India is mobiel bellen ook voor de meeste mensen toegankelijk. De beltarieven zijn een fractie van wat we in Nederland gewend zijn en zelfs met een Indiaas mobieltje naar Nederland bellen is goedkoper dan in Nederland iemand bellen. Ik kocht een Airtel-kaartje en moest een halve roepie per gebelde minuut betalen. Dat is dus 0,0075 Euro!

Helaas ging Twitteren vanuit India niet. Ik verzond veel Tweets per SMS die op mijn website opgenomen zouden moeten worden, maar dat bleek niet te werken.
Internet werkt in India wel goed. Je kan op heel veel plekken op dramatisch gammele pc's surfen en webmailen. Voor geen goud zou ik er internetbankieren!

Foto: Een Tweet verzenden op het strand van Pondicherry.

 

Tempelcomplex Madurai
We hadden in Mamalapuram al een voorproefje gehad van rijk gedecoreerde tempels. Maar een echt tempelcomplex was daar niet. Volgens de Lonely Planet zou Madurai niet zo'n bijzondere stad zijn, maar was de tempel wel indrukwekkend. Dat klonk aantrekkelijk genoeg.
De tempel was een dorp op zich. Met vier toegangspoorten, pleinen, een markt, gallerijen. We mochten als niet-Hindoes niet overal komen, maar desondanks was er heel veel te zien.
De olifant op een pleintje in de tempel (zie foto) had een leuk truukje geleerd. Je deed 'm een roepie in de slurf, die gaf hij aan zijn baas en vervolgens kreeg je een zachte aai over je hoofd; het heette dat Fant je zegende - voor jou nooit weg en voor zijn baas helemaal niet.

Foto's: Gezicht op de tempel van Madurai; Olifant in het tempelcomplex.

 

Straatleven
Tamil Nadu is dichtbevolkt. Omdat de huizen van de mensen klein zijn, wonen er erg veel mensen per vierkante meter. Het krioelt er (dus) in de straatjes van mensen.
Daartussendoor lopen koeien. Die heten heilig te zijn, maar als er eentje in een groentenstalletje gaat grazen blijkt van die heiligheid niet zoveel. De koeien leven als grote ratten op straat; ze eten vuilnis. Het liefst natuurlijk groeten- en fruitafval, maar een krant stilt de trek ook.

Het duizelt je van de kleuren en geuren op straat. Van alles door elkaar.
In de dorpen en steden vind je op meerdere plekken markten waar van alles wordt verkocht. De marktlieden sorteren zich uit. Groente bij groente, bloemen bij bloemen, kruiden bij kruiden, vis bij vis. Die sortering zie je ook in het straatbeeld. Dus alle schoenmakers, kleermakers en kruidenhandelaren zitten bij elkaar. Dat is makkelijk vergelijken. En overal zie je koeien en geiten scharrelen.

Twee foto's uit Madurai - die overal in Tamil Nadu genomen hadden kunnen worden.

 

Kerala Backwaters

Kerala, de langwerpige kustprovicie in het Zuid-Westen van India, is overwegend christelijk. Er wonen ook moslims en hindoes, maar de zending heeft haar werk er goed gedaan. Dat deden ze al erg lang geleden, getuige de vele Engelse en Hollandse kerkjes en kerkhoven.

Naast vervoer over de weg, wordt in Kerala veel over water vervoerd. Er zijn vaarwegen van noord naar zuid en veel van het leven speelt zich op het water of aan de oevers af.
Een vaartocht per houseboat is een toeristische trekker van jewelste. Op zo'n houseboat scheep je in en een familie op het achterdek zorgt voor je gedurende een meerdaagse tocht. Je slaapt en eet op de houseboat die langzaam over het brakke water glijdt. Super relaxed!

Wij namen de dagboot over het mooie stuk naar Alappuzha en van daaruit onze privť-houseboat naar Kumarakom. In Alappuzha liepen we een voedselvergiftigingetje op - vooral ik was er goed beroerd van. Misschien was de hoaseboat wel de beste plek om dat uit te zieken.

 

Ooty Toy-train

Van Ooty naar Mettupalayam loopt door een bergachtige streek een smalspoorverbinding met daarop oude rijtuigen met stoom-diesel en antieke dieseltractie. Sommige trajcten zijn zo steil, dat de locomotief is voorzien van een tandrad-uitrusting om te voorkomen dat de wielen zouden slippen op de rails.

Het is een prachtige rit langs veel kleine stationnetjes - de trein stopt overal. Het leukst is de rit bergopwaarts - die duurt het langst. Als je mee wilt, moet je lang van te voren reserveren, want het is een gewild reisje. De stoelen voorin zijn wat minder populair...

Met veel misbaar en ROOK sleurt de oude lok briesend de wagonnetjes omhoog.

De treinen zijn slecht onderhouden. Het is een grote olieboel, veel metertjes en schakelaars zijn stuk.

 

Uitersten
Begin 2009 las ik in IS, het tijdschrift over internationale samenwerking, dat in India ruim 400 miljoen mensen moeten leven van minder dan $1 per dag. Qua eten en een beetje kleding gaat dat net, maar er moet je niks gebeuren en van wonen moet je niet teveel verwachten, vooral in de steden niet.
Slums, zoals waar de film Slumdog Millionair speelt, vind je in bijna alle plaatsen van enige omvang. Golfplaat van metaal en ook asbest, karton en hout, leveren een schamel hutje op waar hele families in leven.

De slums steken schril af bij de villawijken voor de nieuwe rijken die India telt. Van handel en/of export kun je echt rijk worden in India en het dan erg breed laten hangen.
Onze kamer in Willow Hill, in de bergen boven Ooty, had uitzicht op mooie ruime villa's. Het was de mooiste hotelkamer die ik ooit had, compleet met bloementuin en grasveld. Iedere morgen een krant, roomservice, lekker eten, zeer beleefde bediening.
Wat een contrast met de hutjes van de slumdogs...

foto's: sloppenwijkje in Mettupalayam; hotelkamer Willow Hill