Beaufort en Watou, 2012

Festival Beaufort, juli 2012


 

Met Wil in juli naar de Belgische kust
Eenmaal in de drie jaar vindt langs de Belgische kust het festival Beaufort plaats. Op het strand en vlak daarbij, worden kunstwerken geplaatst gedurende een paar maanden.
Wil en ik gingen er ook in 2006 heen. De editie 2009 sloegen we (helaas) over - het kwam er niet van. In 2012 maakten we een combinatie van Beaufort en het poezie-festival in Watou, een lang cultureel weekend vanuit hotel Zeebries in Middelkerke, waar we de vorige keer ook verbleven.

foto's: Object-twee (Haven Zeebrugge): bij de haven gestapelde zeecontainers, waarbij de middelste als het ware de inhoud laat zien.
Daarnaast: Erg leuke manshoge "loopdozen" op de pier (St. George's Day Promenade - Zeedijk Zeebrugge).

 

Land van smulpapen
Een aangekleed kopje koffie, noem het maar zo.
De Belgische catering is toch net wat royaler en vaak lekkerder dan wat je in Nederland gewend bent.
Wel bijzonder bedreigend voor de kilo's, maar elke keer weer een feestje.

 

De mooiste
Op de foto's de twee objecten die het mooist vond van Beaufort2012: de gestrande bus en de luisterhoorns.
Beide werken stonden op het strand en nodigden uit er wat mee te doen: even in de bus gaan zitten en je oor te luister leggen en van de zeegeluiden te genieten.
Met de hoorns ging "wat doen" prima, maar de bus was afgesloten en werd opgeknapt na wat te intensief gebruik met een vandalistisch karakter. Blijkbaar was men op het dak gaan springen en dat was teveel. Jammer hoor!

Bus: Martine Feipel & Jean Bechamel, "Many Dreams" (Strand aan de westzijde van de pier Blankenberge)
Hoorns: Ivars Drulle, "I Can Hear It" (Strand ter hoogte van Hotel Belle Vue, Zeedijk 300 Middelkerke-Westende)

 

Weer het mooiste plekje: de abdij-ruïne Ten Duinen in Koksijde.

Zes jaar terug lagen hier de aardewerken "Slapenden", nu stond in de ruïne een beeld van Jaume Plense "Yorkshire Soul 1", gemaakt van metalen letters.
Het beeld is een zittende mensfiguur op een stenen sokkel.
Voor de plek, kijk je op de website van Ten Duinen.

 

Lekker weer, maar ook een dag regen

Het was al weken druilweer en Wil en ik zagen een beetje op tegen drie dagen Vlaamse regen. Die regen hebben we gehad, uitgerekend op de dag dat we fietsen huurden en richting zuid reden, naar De Panne. Allemachtig wat een nattigheid en wind.
Maar de andere dagen en tussen de regen door was het mooi genoeg om te genieten, bijvoorbeeld van de zon-in-de-zee-zien-zakken.

foto rechts: In de Panne was een soort kabouterpaleisje ingericht in een mooie leegstaande strandvilla. Wil koekeloert door de ramen naar het leven binnen.

 

Decap-orgel Het Juweeltje
Ook cultuur: het dansorgel in danspaleis Het Juweeltje!
Ik ben een beetje matteklap van mechanische orgels en hele mooie zijn gebouwd door Decap. Dat zijn geen straatorgels zoals je die kent van de centenbak op de winkelstraat, maar grote stationaire concertgevallen met automatische drumstellen, bewegende automatische accordeons.

De meeste van die grote orgels zijn inmiddels verdwenen uit de kroegen en danstenten, waar cd's en mp3 en daarvoor al de jukebox de rol van het dansorgel overnam. Maar Danspaleis Het Juweeltje in Middelkerke koestert haar Decap-orgel en gebruikt 'm nog!
Zo'n dansavond bezochten we en we namen plaats aan een van de lange tafels, lieten ons van een stevige pint voorzien en we keken onze ogen uit: De senioren van de stad doen er hun dansjes zoals ze dat veertig, vijftig jaar geleden deden. En dat met de toppers van toen, in de ambiance van destijd en het oude Decap-orgel. Fantastisch!

Festival Watou


 

Beer ook mee
Vervolgens gingen we naar Watou, iets ten oosten van De Panne, op de Franse grens.
Mijn Beer was ook mee en natuurlijk moesten er wat Beer-foto's worden gemaakt.
Ergens op mijn webstek is een aparte pagina gewijd aan de Belgische avonturen van Beer - een heel eigen interpretatie van het ku(n)stweekend van een Beer die weinig om cultuur geeft. Dat heb je met beren.

foto: Wil zet Beer op een straatnaambord even buiten Watou.

 

Pijn
Kunstenares Sophie Muller maakt indringende, realistische beelden. We zagen meer en vaker werk van haar, bijvoorbeeld een paar maanden in 2012 later in Genk in de voormalige steenkoolmijn van Waterslag en in najaar 2012 in Berlijn.

 

iPad-kunst

Op het eerste gezicht denk je: daar hangen gewone, wat klassieke schilderijen. Een landschapje, een vaas met bloemen met een krekel er op. Een dame in een gebreide trui met kraag.
Maar als de tijd neemt, zie je dat de schilderijen veranderen. De lucht beweegt, de krekel verzet een poot, de gezichtsuitdrukking van de dame verandert.

Het ging om iPads, waarop "schilderachtig" gemaakte trage films cyclisch werden vertoond. Heel knap gemaakt, heel eigentijds - niet eerder gezien.

 

Wierook-Jezus / Ei
Twee aardige werken, opgesteld in een wat donkere boerenschuur. Het Jezus-beeld is gemaakt van wierookresten, stokjes, as.
Het enorme ei op een wereldkaart was indrukwekkend en iets om over na te denken. Wil loopt verderop in de ruimte.
We hebben het dan bijna gehad: drie dagen vol kunst-indrukken vult je hoofd behoorlijk.

 

De machine
Ik weet niet goed wat de diepere gedachte was van een enorme opstelling met een transportband en een omhoog- en neergaande spiegel, maar geinig was het wel.
Het was de bedoeling dat je je op de transportband liet meebewegen door de ruimte. Als je in de buurt van de spiegel kwam, ging die langzaam omlaag. Je zag, naar boven kijkend, jezelf zo steeds dichterbij komen. De spiegel stopte vlak boven je en ging dan weer omhoog.
Waarschijnlijk hebben veel mensen "mijn" foto ook gemaakt: jezelf in de dalende spiegel. (Maar waarschijnlijk niemand met zijn Beer naast 'm.)