Beaufort, Pinksteren 2006

Beaufort, Pinksteren 2006


 

Met Wil het Pinksterweekeinde naar de Belgische kust
Eenmaal in de drie jaar vindt langs de Belgische kust het festival Beaufort plaats. Op het strand en vlak daarbij, worden kunstwerken geplaatst gedurende een paar maanden. Daarnaast zijn er exposities en in het PMMK, het Provinciaal Museum voor Moderne Kunst, in Oostende, van verschillende kunstenaars ander werk te zien.
Het is een duur festival - niet voor de bezoekers, maar door de organisatie zijn kosten noch moeite zijn gespaard om er wat moois van te maken. Zo moet het verplaatsen van een binnenvaarder naar het strand een vermogen hebben gekost. En die drijvende rots, de constructie met de heipalen of de metersgrote Body Bar, ongetwijfeld projecten waar flink in geïnvesteerd is.
Wil en ik gingen er met Pinksteren heen. Dat weekeinde volgde op een wekenlange regenperiode - we hadden er niet zulke hoge verwachtingen van. Toch was het de vrijdag voor Pinksteren zomaar prachtig weer. Dus namen we de fietsen mee; ik mijn bijna nooit gebruikte Union "Spirit of Freedom"en Wil haar hagelnieuwe Gazelle Cayo. Juweeltjes van fietsen, geschikt om de Belgische kusten te nemen.

bij de foto: Wil op haar Cayo bij de kruipende poppen op de boulevard van Middelkerke.

 

Logement Zeebries in Middelkerke
Tja, een Belgisch Logement. Wat kan je daar nu bij verwachten? Wat is eigenlijk een "logement"?
Het was boven verwachting (-dat heb je als je niks verwacht). De kamer op de vijfde verdiep keek prachtig uit over zee. Met de ramen of de deur van het Franse balkon open, hoorde je de branding.
Er waren echter, zoals dat in een Zeebries hoort, enkele kleine gebreken. Dat het opklapbed niet werkte - ach, wat zou dat. Maar kokende verwarmingsradiatoren die niet dicht willen, dat is niet zo fijn als het buiten 30 graden is. En een koudwaterkraan die niet meer werkt ook niet. De hotelbaas vond het allemaal niet zo'n punt. De cv ging immers automatisch 's avonds uit "met nun timer".
Dus kocht ik wat gereedschapjes en aldus werkte de kraan weer en zat de verwarming potjedicht. Het werd toen erg aangenaam toeven.
 
bij de foto: Wat een mooi uitzicht vanuit de kamer in logement Zeebries.

 

De kudde olifanten in De Panne
We fietsen vanuit Middelkerke naar De Panne, net boven de Franse grens..
Echt leuk fietsen is dat niet. Wel afwisselend, maar gek om tussen de horden wandelaars op de boulevards te slalommen. Men wandelt, skatet, zit in 6-persoons familiefietskarren, loop met kinderen, honden en rolstoelen en daar zigzag je dan tussendoor.
Het alternatief is het fietspad langs de N34, de kustweg die de badplaatsen verbindt. Maar daar is het fietspad een afwisseling van een greppel, een voetpad, een smalle strook langs de drukke autoweg. Op sommige plekken kun je door het duin fietsen, maar zomaar opeens stopt de weg of wordt het een voetpad.
Rare jongens die Belgen.

In De Panne was een van de leukste werken te zien: een kudde Afrikaanse olifanten op weg naar het water.
Ze waren gemaakt van houten plankjes, die waren vastgezet op een metaaldraden garaamte. Het zag er prachtig uit en de olifanten kleurden mooi bij het strandzand!
 
de foto's: een schets die ik leende van de Beaufort-website en een fote van de olifanten op het (drukke) strand. .

 

De Reuzenspin waakt over Baron James Ensor ....
Het was even zoeken naar het begraafplaatsje van de Duinkerk. Daar stond hoog boven het graf van de bekende Vlaming James Ensor (ik ken 'm sinds ik zijn graf zag) een bronzen reuzenspin. Wil had die al eens eerder ergens anders gezien, maar hier stond-ie mooier.

 

Leuke stadjes langs de kust
Op de foto zie je het stadsplein van Nieuwpoort.
Nieuwpoort is een echt ouder stadje, zoals je op de foto ziet. De andere steden worden in rap tempo voorzien van hoge appratementsgebouwen, die de panden vanaf art deco en later functionalisme vervangen. Erg, erg jammer.
We zagen verschillende aardige panden in een typische Belgische badplaatsstijl: een combinatie van hoekig en rond, soms betegeld. In Oostende en Knokke zag je art deco, in Knokke-buiten weelderige cottage-achtige paleisjes. Ons logement was vreselijk aan de buitenkant; een betonnen nietszeggende kolos.

 

Een binnenvaarder gestrand....
In het PMMK-museum zagen we een film over "the making of". Het verhaal van dit binnenvaartschip was wel erg indrukwekkend. Je zag hoe de boot uit een stukje mocht varen, uit een haven werd getild en op een vrachtauto afgevoerd naar het strand. Daar werd ze neergezet en voorzien van deuren en rare poppetjes, die als arkbewoners het strand op stapten.
In de boot veel handschoenen en nog wat poppetjes..

Om te stikken zo heet onder die scheepsluiken. Ik sprak de bewaker moed in....

 

Waarschijnlijk het mooiste plekje: de abdij-ruïne Ten Duinen in Koksijde.

Wat een goed gekozen locatie voor de "Slapenden". De beelden van rood aardewerk pasten heel goed bij de bakstenen resten van een enorme grote abdij uit de twaalfde eeuw, de cisterciënzer abdij O.L.V. Ten Duinen.
Het viel niet mee er te komen. De gids van Beaufort bevat onduidelijke kaartjes (zonder straatnamen) en de reisfolder geeft alleen de tramhaltes. Verder moet je het zelf maar uitzoeken. We fietsten rond het hele complex en vingen af-en-toe een glimp op van de ruïnes.
Uiteindelijk bleken we toch ons bij het museum te moeten melden en met behulp van een "tiketje"konden we een draaihek door naar het ruïneterrein. Daar lagen de tientallen keramieken slapende figuren tussen en op de muurrestanten.
De abdij ligt al jaren in puin. Na de beeldenstorm woonden er nog pakweg 25 monniken die geen kans zagen de (toen al) restanten van het 25 ha grote complex bij te houden. Ze krgen problemen met het grondwater en met zandverstuivingen en verlieten tenslotte het complex. Daarna sloeg het verval en de stenendiefstal toe. Tegenwoordig is het terrein met de ruïne een rijksmonument.
Zie ook: Website van Ten Duinen.

 

Wegwijzers

Elke Beaufort blijven werken staan. Dit jaar zullen de "marmeren plaat met bronzen boom" en de "Body Bar" vast wel achter blijven. De babies reizen ongetwijfeld verder en de olifanten en deze richtingaanwijzers zijn niet duurzaam genoeg om de zeelucht te weerstaan.
De richtingaanwijzers zijn van (hard-)hout en dat lijkt me een beperking voor een langdurig verblijf aan de kust.
Wil vond ze erg mooi, ik wat minder. Dit is kunst die ik niet zo begrijp, wat vergezochte verhaaltjes maken het niet acceptabeler. Na een aanvankelijke afwijzing wende ik een beetje, maar echt "mooi" ben ik het niet gaan vinden.

 

De afsluiter: de rots in Knokke
Een belachelijk idee: een metershoge rots van roestvrijstaal (ik dacht eerst van aluminium) op een ponton een eind in zee. Het japanse verhaaltje dat er achter zit, gaat over een elf en een visser op een klein eiland. Die twee figuren moet je als kijker erbij fantaseren.
Het rotseiland lag er wat verlaten bij. Zoveel bezoekers als op de olifanten in De Panne afkwamen, zo weinig trotseerden de stevige wind op dit afgelegen plekje, buiten de toeristenzone van Knokke.
Wij deden het per auto en kwam net ver genoeg om aan de horizon wat te zien schitteren. We hadden goed geraden dat dat het rotseiland was en trotseerden de wind die iedereen erbij weg joeg.

Ik maakte als pseudo-professionele reporter een filmpje! Kijk maar...
(klik op de oogjes om het fragment van 8,3 MB te starten).

 

Rood verbrand naar huis
We beschouwen ons als gelukvogels. Het weer zat (voor het eerst in weken) geweldig mee, het hotel was een meevaller, het idee van de fietsen mee was leu en we hebben een mooi Beaufort meegemaakt.
Wat een beetje afwachten wordt, is hoe mijn hoofd zich "herstelt" - ik ben enorm verbrand en loop met een kop als een tomaat. Tegen zoveel zon en buiten zijn, helpt geen fles zonnebrand. Ik had vanaf dag-2 al steeds een t-shirt met lange mouwen aan, maar op mijn hoofd bleef de zon onverbiddelijk schijnen.

Meer weten over Beaufort?
Er is een website over het Beaufort-kunstfestival.
Klik hier.