Schoolschriften

Engelse schoolschriften...


Dit is mijn Guided Writing schrift. Engels dus en dat werd gegeven door de jeugdige juffrouw Ankie, een van de weinige leraren met een voornaam.
Ze deed erg haar best me te vriend te krijgen en houden, maar helaas kon ze me niet boeien.
Ik luisterde veel naar engelse radio, las veel engelse technische boeken en wat Ankie te vertellen had was zeer weinig interessant.

Op het schrift zie je een tekening van een 807-zendbuis. Dat was een van de favorieten, net als de EL34, die ik ook gebruikte in modulatieversterkers.
Het schema is het ontwerp van een eenpitter-middengolfzender. Met bijvoorbeeld een 807 al blijkt dat ik hier ook een 6TP uit een italiaanse dumpbak wel geschikt vond.

Die sleutels, ja, die sleutels! Het zijn de startsleutel, stuurslot- en kettingslot-sleutels van mijn Honda CD50-bromfiets.
Zo'n Honda-scheurijzer had niemand, omdat ze exotisch (reden op viertakt-autobenzine) waren en duur. Maar ik vond ze prachtig omdat ze zo'n mooi donker brullend geluid maakten en minder stonken en rookten. En natuurlijk reden ze als een speer.

Ook al een zendhoekje op deze bladzijde. Je ziet wat voor 27MC-spullen in had en wat ik daarvoor neergeteld had.
De bak zelf, vermoedelijk een TENKO-65 met AM, FM en SSB was zo te zien prijzig: FL 450.
Dan had ik ook een booster voor het betere knalwerk om Italië te kunnen halen (100 hollandse guldens) en natuurlijk een GP-antenne van 30 piek. Mijn Pony-walkytalky hoorde niet bij de Tenko-set maar was voor erbij. De kristallen, die rechthoekige dingetjes, kostten blijkbaar een tientje per stuk en waren voor die Pony, die maar twee kanalen kon gebruiken en altijd net de verkeerde.

.

Ik verzamelde in die tijd al oude radio's. Achteloos krabbelde ik de verschillende soorten "kattenogen" in mijn schrift. Met een kattenoog kon je op de oude radio de zendersterkte indicatief aflezen. Je had kattenogen in de vorm van staafjes(EM84), vlinders (EM34) en orgelpijpjes (EM4). Die codering staat voor de radiolamp die werd gebruikt - ik weet trouwens niet helemaal zeker meer wat wat was.

"N besch jongen (17), niet onverm, i.b.v. brommer zkt dito meisje..."
"Durex, beter voor beiden, in 3 maten en zeuven fleurige kleuren"
"Sexshop Brijder; sedert tijden verblijden en ontwijden wij meiden"

De advertentie voor de grutterij betrof de nering van de ouders van Gerdy met wie ik even verkering had. Gerdy had geen brommer, maar wilde wel achterop de mijne. Op zulke gelukzalige momenten waren de gevoelens voor de Honda-brommer het sterkst.

De ouders van mijn vriend Gert de Vos zijn ook geëerd met een annonce. Zij hadden een kleine bakkerswinkel in de Broederstraat. Ook de broer van vader De Vos maakte deel uit van het concern van de gebroebers de Vos. Hij was de bakfietsventer. De pa van Gert was de bakker en zijn moeder het winkelmeisje. De omzet bedroeg ongeveer 100 broden per dag en wat gebak en koekjes. Wat een dapper geploeter van die erg aardige mensen.

De initialen van Gerdy waren gelijk aan de afkorting voor de engelse grammatica-methode (guided writing). Ik weet niet precies waarop nu de engelse woordjes linksboven betrekking hebben. Delicious, beautiful, pleasant, charming ... veel eer voor Gerdy. Zou het een opdracht geweest zijn?

Waarschijnlijk gaat dit over de verkering met Gerdy: "Leider, Alas... het moet een keer stoppen."
Ik weet eigenlijk niet zo goed meer waarom en hoe. Gokje: Ze was aanzienlijk minder speels en onrustig als ik. Ik was 17 en wilde van alles, veel en hevig. De stad was te klein, het land was te klein, ik was elk weekeinde in Amsterdam, lifte overal naar toe en haalde kattekwaad uit. Gerdy wilde misschien liever zondag naar oma om daar op de bank aan thee te nippen. Dat matcht niet zo goed.

Powerpick was even de naam van een bandje waarin ik slaggitaar jammerde. Ik kende vijf akkoorden en daarmee kwam ik een heel eind. Bad Moon Rising kon zelfs met vier. Omdat Powerpick een beetje gek was, verfde ik later Powerplay op mijn gitaar.

En zowaar een halve bladzijde echt engels uit het GW-boek!

Henk van der Stege was vriend-twee. Een Zundapp-berijder zoals een echte boer'nzeun betaamt. Henk was veel serieuzer op school dan ik. Moest er ook wat voor doen en wist waarheen hij op weg was: op het hereboerschap op de boerderij van zijn opa en oma.
Dat melken en tractorrijden daarvoor betere competenties schijnen dan engels deerde Henk niet. Een boer met HAVO- dat was pas wat.
Mijn hevige interesse in het wereldse ging aan Henk grotendeels voorbij. Mijn lijfspreuk voor Henk zie je hier:"Beter tien koeien op het land, als met een knap mokkel op het strand". Ik geef toe dat ik enige ontwikkeling sindsdien heb opgedaan. Van zo'n kreet krijg ik nu lichte schaamblosjes.

En Engels vond ik dus echt niet leuk. Ankie, je deed zo je best, je was zo aardig voor me. Ik ging zelfs bij je op bezoek. Maar jouw vak was so boring boring boring: "als u een wist hoe ik van Engels baal..."

Het Kayak-concert in Dronten in de Meerpaal was mijn eerste popconcert. Ik vond hun hit "See the Sun" erg goed en wilde er naar toe. Er zouden nog veel concerten volgen.

Een Honda-aanprijzing.
De kleine lettertjes gaan over vreselijke snelheden en startproblemen. Starten ging met een Honda met kickstart in Nederland niet. Hier moesten brommers verplicht bromfietsen zijn en als de kicker gebruikte had je daarom kapotte benen - je kwam onvermijdelijk tegen de fietstrapper aan met je scheenbeen.
Ik liep de Honda dus altijd aan. Dribbel dribbel en hup erop.

Met zo'n achterlijke knijptoeter heb ik uit joligheid echt een tijdje rondgereden. Je ziet 'm op het stuur. Verder was de brommer zeer degelijk en orgineel. Ik was geen sleutelfiguur en opvoeren was met een Honda onzin. Die reed van zichzelf al bijna 100 en dat was veel meer dan de jongens met hun opgevoerde Kreidler konden halen.
Ik vind het heel bijzonder, dat Sven nu ook een Honda-tik heeft en matteklap is van zo'n viertaktmachine. Hij heeft er eentje helemaal gestript en opnieuw opgebouwd. Ik heb er niets aan gedaan om hem aan te steken. Zijn verrassing was groot toen hij hoorde dat ik ook ooit een Honda had gehad en daar idolaat van was.

Clandestiene Landzenders Bonzo en Horizon. Mooi hoor, deze tekening van Gert de Vos in mijn schrift.
Bonzo, dat was ik dus en Horizon was buurtvriend Dick. Dick deed LTS-Elektro en besteedde elke vrije minuut aan illegale zendavonturen. Niet gek voor de zoon van een politieagent. En paps kon weinig doen toen zijn collega's het spul van zoonlief in beslag kwamen nemen.

Gert de Vos zat naast me met engels en maakte er ook een zooitje van. Ik heb dit GW-schrift, maar ook nog een "correspondentieschrift" waarin Gert en ik avonturen uitwisselden. Hij schreef een stukkie, dan ging het schrift naar mij en zo maar door.

Om me scherp in de gaten te houden wilde Ankie dat ik vooraan ging zitten. Pal tegenover haar. Maar haar bureau stond op een podiumpje en zodoende had ze niet in de gaten wat zich vlak voor haar afspeelde. En al die tijd dat ze dacht dat Gert en ik druk aan het werk waren, werd er getekend en gecorrespondeerd. En met toetsen lag mijn boek open op haar bureauladeblokje en ging daar vrolijk in en uit en hielp me door de akeligste proefwerken heen. Ankie zag niks, keek er mooi over heen. Toch ook wel een nijvere jongen heeft ze ongetwijfeld gedacht.