Liefde

Liefde


Bart's liefdesleven

Vijftien Zestien Zeventien Achttien Negentien Twintig Zeven-en-dertig Acht-en-dertig Vier-en-veertig
Vijftien

Van die zestiger jaren waarin alles kon en mocht merkte je in Kampen niet zoveel. Er waren 30 kerkgenootschappen en voor uitspattingen was niet veel plek.
In HAVO-2 raakte het plakdansen in zwang. Aan het eind van de plakplaat (zoals Je t'aime moi non plus van Jane Birkin en Serge Gainsbourg, Bridge over troubled water van Simon en Garfunkel) hield je het meisje nog een tijdje stijf tegen je aan. Normaliter werd in het donker geplakt, of bij rood lamplicht. De wurgende greep eindigde met zoenen. Dat je op een avond dat met meerdere meisjes uit je klas deed, die dat ook weer met anderen deden, hoorde er bij. Liefde? Nee, maar wel wel spannend.
Mijn eerste innige zoen-plus-plus was voor/met Tineke.

Top
Zestien

Toen ik 16, bijna 17 was, werd ik vreselijk verliefd op Gerdy. Tijdens het kennismakingskamp van HAVO-4 waren we vrij onschuldig kalverachtig aan de gang, maar genoeg om mijn hoofd helemaal van slag te brengen - ik wist niet goed raad met mijn gevoelens. En al die dingen waarvan de schoolleiding me betichtte, heb ik helaas amper uitgevoerd.
Gerdy en ik liepen rondjes in de pauzes die soms tot huize Lindeboom voerden, gingen 's een paar weekeinden uit (geen groter genoegen dan Gerdy achterop mijn Honda).
Toen het uit ging (weetikveel waarom - er was de dreiging van een wat oudere jongen waarschijnlijk met minder onrust, pukkels en haren), was Gerdy (toevallig?) een paar dagen niet op school. En weer die leraren, die me behandelden of ze voor mij naar een abortuskliniek ofzo moest. Allemaal onzin.
Aan Gerdy heb ik een soort dagboek-schoolschrift gewijd. Maar waar is dat?

Eind 2004 kreeg ik via mijn moeder een kaartje van Gerdy.
Benieuwd wat daar van kwam? Klik hier....
Benieuwd hoe het verder ging met Gerdy? Klik hier....

Top
Zeventien

Judith - wat was ik idolaat van je. Maar ik was een wilde rabouw en jij het lieve mooie dochtertje van de dominee. Je moeder probeerde ons te koppelen, bracht ons koekjes op je kamer, maar ik durfde niks. Je kwam een paar keer bij ons thuis. We gingen samen naar de soos en dansten uren. Wat heb ik nog vaak aan je gedacht, je was zo ver weg, niet om te genaken.

Nee, dan Anita, kassameisje van de IFA waar ik vakantiewerk had. Met 17 nog bij de majorettes - ik ging 's kijken bij het rondstappen en stokje gooien en vond het zo mal.. Anita was ook al rood. Vreugde van korte duur, wederzijds niet leuk genoeg.

Top
Achttien

Met-wie-was-dat-nou-ook-al-weer? Ik ben 's op een heel erg wrakke houten boot wezen zeilen (zie foto). Met XX. Misschien kwam het door de combinaties van alcoholische dranken, die op die boottochtjes rijkelijk ingenomen werden dat ik er niks meer van weet. Was ik verliefd? Een groot zwart gat in mijn geheugen.

In Spanje, aan de Costa Brava, kwam ik Jildau en Karin tegen. We sliepen beurtelings in hun appartement in Blanes en mijn tent in Platja d' Aro. Een klein beetje vakantieliefde met sangria, verbrande benen, Cuba Libre en zon/zee.

Top
Negentien

Hoi Vera ! Met Vera was het echt verkering. Dus kettinkje om de nek en onafscheidelijk, gedurende drie (?) zonnige maanden. Ingewikkelde houdingen in mijn Kever, waarvan de stoelen enigszin verstelbaar zijn. We bezochten boerenfeestjes in stallen, waar de alcohol zo rijkelijk vloeide dat je een tentje meenam. In een dorpje bij Zwolle gingen we 's zondags naar de disco.
In het ouderlijk huis, een prachtige oude boerderij, rook het naar koeien en voer. Hoe Vera het voor elkaar kreeg om niet altijd zo te ruiken, heb ik nooit begrepen. Als ik een uurtje op die boerderij was, roken mijn kleren de volgende dag nog.

Top
Twintig

Ineke Ineke zat ook op de P.A. Ze zat er al voor mij, omdat ze de HAVO had gedaan die bij die PA "hoorde" voor de betere aansluiting , ofzoiets. Ik was populair, de grote organisator, de deejay, auto, geld genoeg (IFA, radiozenders bouwen en verkopen). We reisden elke dag samen met de trein. Toen ik een oude fiets in Zwolle regelde, zat ze dagelijks op mijn stuur of stang.
Ik werd verliefd maar zij niet en ik werd nog verliefder, maar zij nog niet. Dat spel heeft bijna een jaar geduurd.
Toen ik in Zetten ging wonen en een baantje voor haar regelde (dat was schaars toen), trok ze bij me in.
We trouwden in 1982, kregen Sven (1986) en Elke (1990).
En ik wou zo graag en zij niet zo. En ik deed zo mijn best en zij zoveel minder. En ze was steeds zo bozig, gooide met servies. En Sven en Elke krompen ineen als hun moeder weer een nijdige dag had.
Na 12? jaar was het op. Ik was een slaaf van mijn leven, wilde weg. Had genoeg van de ruziesfeer waar ze goed in was. Ik ging weg.

Top
Zeven-en-dertig

X Toen X mij een Valenstijnskaart (met afzender...) stuurde, sloegen bij mij de stoppen door. Ik vond haar al lang erg leuk.
Maar X had nog een vriendje waar ze niet mee brak. Durfde niet langer dan een week bij mij in mijn plankwachtpand te gaan wonen tussen de snufspullen...

Top
Acht-en-dertig

Anke hield vooral van kangoeroes Anke kwam ik op mijn werk in Arnhem tegen. Ze was daar net als ik baasje van een afdeling en daarom eind 1996 ook aanwezig op een management development cursus in een hotel in Beekbergen. We hadden het o.a. over onze relaties die voorbij waren en dat we Arnhem zat waren - we hadden alletwee sollicitaties lopen. Toen zij in Den Haag ging werken en ik in Dordt en we elkaar erg aardig vonden, kochten we samen een huis in Dordrecht en integreerden we onze levens. Ons gezamenlijke project was het Singelhuis. We ploeterden er avond aan avond tot het huis helemaal gerenoveerd was.
We kregen na veel geklus in het Singelhuis meer tijd voor vakanties, ook met elkaar. Na drie Australie-vakanties was Anke helemaal in de ban van het rode continent. Ze wilde er vaker en veel langer, misschien wel voor altijd heen. Dat zag ik niet zitten, omdat geluk in jezelf zit en niet in de plaats waar je bent en natuurlijk vanwege Sven en Elke - die ik niet voor lange tijd missen wil.
Anke vertrok in september 2002 voor zes weken naar een kangoeroe-opvang-centrum - eigenlijk op "advies" van mij. Ik hoopte dat ze zou afkicken door ook andere dan positieve (vakantie-)ervaringen. Dat ze de realiteit van alledag meer onder ogen zou zien. Maar de kans zat er ook in, dat ze voor altijd in Australie wilde blijven. Zo liep het ook, maar uiteindelijk heel anders dan ik had kunnen vermoeden: R., de Aussie van het kangoeroe-opvangcentrum, werd in 2004 voor Anke het toegangsticket voor een nieuwe toekomst...

De Australische tv zond een serie uit over Roo Gully en hoe het opvangcentrum naar de knoppen ging nadat een Dutch volunteer er op bezoek kwam. Klik hier....
Top
Vier-en-veertig

He Wil, wat zit je daar nou? Op mijn werk loopt mijn andere ik in een pak de baas te spelen over technische zaken en mensen. Wat daar al aan dames op af komt, knapt af op de andere Bart die in huize P aan het klussen is. Als ik al niet op hun mantelpakje afgeknapt ben. Dus meldde ik me aan bij Ddate, de relatiesite voor als je op zoek bent, en dat was ik eind 2002. Ik heb niet zoveel aan selectie gedaan, maar werd geselecteerd. Door W, door X, Y en Z. De W staat voor Wil - de leukste en boeiendste.

Wil woont in Den Haag, is steenhouwer maar doet aan "kunstjes". Als je dat mooi wilt zeggen, is ze beeldend kunstenaar, maar omdat dat geen brood op de plank bezorgt, moet je toch wat verzinnen wat wat schuift: plaatjes en letters hakken in vooral grafstenen.
Van haar kunstjes snap ik niet heel veel. Ik zie andere dingen dan zij, maar misschien is dat nou juist de kunst. Zo'n Van Gogh, dat kan ik nog volgen, maar Wil koestert diepere kunstzinnige gedachten en heeft hogere creatieve idealen. Wat ze met Vincent gemeen heeft, is dat het produceren een moeizame strijd is en er publiek voor te vinden een lastige aangelegenheid.
Wil is lief en leuk. We zien elkaar één, twee keer per week en voelen ons vriendjes. Het is fijn iemand te hebben om dingen van me af te praten en feed-back te krijgen op mijn soms veel te ingewikkelde of juist ondoordachte handelen. Wil kan dat goed.

Klik hier voor een speciale pagina over de "kunstjes"van Wil.

Top