Van veertig tot vijftig

Van veertig tot vijftig

Terug Levensloop Volgende

Snor eraf!
En die komt de eerste jaren zeker niet meer terug; ik denk (nu) nooit meer!
Deze foto is gemaakt toen ik net 40 was op het terras in Savianges. Mijn nieuwe kapsel heb ik ook al: stekeltjes. Ideaal is dat en Elke helpt me erbij: ze heeft het stekelmodel met veel plezier in een oogwenk voor elkaar. Mijn eerste jaren als veertiger werkte en woonde ik in Dordrecht. In mijn gedachten was Dordt het Coronation-street-stadje waar tante Smak woonde. Aan de andere kant van het land, niks te beleven... De werkelijkheid bleek anders. Dordrecht bruist wel degelijk, het is een mooie oude stad aan het water en ik mocht werken bij de gemeentelijke organisatie die de stad enorm opknapte en vitaliseerde. (Helaas is er ook zoiets als paalrot - daar weet de gemeente niet mee om te gaan).

Een zeilweekeinde in Friesland.
Ooit haalde ik een zeilbrevet, maar ik ging nooit alleen op pad. Met een "leek" erop uit gaan is dan niet echt slim. En helemaal niet in het toeristenzeizoen in Friesland. Het stikt er van de amateurs en die uit Duitsland zijn het ergst. Ze hebben de allergrootste boten, het minste vakmanschap en het meeste "lef". Dat geeft leuke tafereeltjes in sluizen en bij bruggen.
Het ontbijtje dat ik hier nuttig was bijna mijn laatste geweest. Ook ik ben niet zo handig bij een ophaalbrug en helemaal niet met een dikke binnenvaarder op de hielen. Gelukkig ging het allemaal net goed (het aanhangtorretje sloeg toch nog aan).

Australië.
Toen de oma van Anke overleed (de moeder van haar moeder die overleed toen Anke nog maar een turfje was), liet ze Hns (zonder a) en Anke een fortuintje na. Anke wilde er een hapje van verbrassen met ruim een maand Australië. We gingen samen van Sydney, via Melbourne, Kangaroo-island, Adelaide, Alice Springs en Darwin naar Cairns. Een mooie rondreis van duizenden kilometers, waarbij je van de ene verrassing in de andere viel. Slangen, kroko's, vliegende vossen, zeehonden, pinguins, de onderwaterwereld... en ... kangoeroes.

Ik vind kangoeroes wel leuk, lief en heel bijzondere dieren, maar Anke was er helemaal dol op.

Het land was zo intrigerend, groots en aangenaam, dat we nog 's gingen, en nog 's.
Ik ben ongeveer in alle uithoeken geweest, behalve op Tasmanië.
Dat links rijden valt wel mee. Een tip is wel niet meteen in Sydney je in het drukke verkeer te storten richting Sydney Harbour Bridge - daar is het peultjes zweten.

Weer alleen.
In 2002 wilde Anke lang en alleen naar Zuidwest Australië, waar we samen ook al eens waren geweest. Ze ging vrijwillig werken op een Kangoere-opvangcentrum, waar twee maffe Engelsen zich ontfermen over weesjes wiens moeder is doodgereden. En terwijl ik op haar website haar reisverslag en enthousiaste verhalen over Roo Gully zette, nam Anke afscheid van Nederland en mij. (oktober 2002)

Ik zit hier op mijn werkkamer in het dordtse Singelhuis. Op die kamer zat ik meer dan waar dan ook in het grote huis. Zo'n woonkamer warmstoken duurt een tijdje en op mijn werkkamer heb ik een wat primitieve, maar wel goed werkende kachel die het snel warmmaakt. In de zomer ligt dat anders: dan is de benedenverdieping met z'n openslaande deuren naar de tuin heerlijk.

Grote veranderingen.
Weg bij de gemeente Dordrecht, verhuizen naar Breda, Sven die bij me komt wonen. En natuurlijk is er Wil, waarmee ik een soort LAT-relatie heb - we zie elkaar één of twee keer per week.
Op de foto zie je Wil en Elke. We gingen in het voorjaar van 2004 met de veerboot naar Schiermonnikoog om daar het trouwfeest van Walter en Marlies bij te wonen. Wil is van het begin af aan niet alleen "goed" met mij, maar ook met Sven en Elke. "Leuk, dat Elke meegaat naar Schier!" - dat is een erg fijne gewaarwording.

De overstap van de gemeente Dordrecht terug naar het onderwijs is geen gemakkelijke, met name omdat de school de condities ingrijpend veranderde. In eerste instantie omdat mijn afdeling deel uit ging maken van een Dienstencentrum en in tweede instantie, omdat de school fuseerde met een andere (ietsje grotere) school en het organisatiemodel aanzienlijk wijzigde: van centraal naar decentraal.
In juni 2005 switchte ik van de Dienst ICT naar het onderwijs. Ik werd opleidingscoördinator van de ICT- en Laboratorium-opleidingen in Breda en Etten-Leur en tevens van de Laboratoriumschool.Het team ICT was leuk, met een heel eigen dynamiek. Het team LAB was veel minder leuk en had een dynamiek die vooral weerstand produceerde.

In juni 2007 kreeg mijn leven een nieuwe wending. Ik ging werken bij de gemeente Ede en moest natuurlijk daar ook (doordeweeks) gaan wonen. Ik kocht een hutje in het bos en het toeval wilde dat vriendin Wil dagen per week in Hattem aan de slag ging. Dat leverde een leuke combinatie van kansen op die nog voortduurt.

In september 2007 kwam mijn oude collegaatje Annedieke Küchler langs in het Boshuis in Ede. Járen geleden was ze mijn collega in Zetten; ze was me tegengekomen via mijn website en we maakten een eet-afspraakje in het Boshuis. Ze schreef een column over het duo waarmee ze aan tafel zat. Klik hier om die colum te lezen!


Terug Levensloop Volgende