Van dertig tot veertig

Van dertig tot veertig

Terug Levensloop Volgende

Die dertig - ik weet nog dat ik jarig was.
Het was een magische grens - ik zou worden wie ik bleef. Nou, dus niet.

Al die tien jaar liep ik met een snor. Hij zat er omdat Ineke dat graag wilde. Ik vond 'm maar matig. Vooral als je slagroom at was het erg vies. Restjes room bedorven onder je neus in een uurtje tijd. Maar hij ging er pas af op de avond dat de scheiding erdoor was. Bevrijd van huwelijk en snor!

Deze foto is gemaakt in een vw-kampeerbus. Met achterbuurman René ging ik naar Bordeaux om er onderstammetjes van pruimenbomen op te halen. René was net zo zuinig als ik en dus vertrokken we met twaalf lege 20 liter jerrycans in de kampeerbus richting Luxemburg, om ze daar vol te doen met goedkope benzine voor de heen en terugreis. Die bus was vooral voor het koken en de benzine en die takkenzooi. Met die bus zouden we de douanes gemakkelijker kunnen passeren.

In Bordeaux scharrelde ik een antiek bromfietsje op, René kocht een mortiergranaat en een collectie scherpe patronen, een stel radio's en die stammetjes. Bijna bij de Nederlandse grens was de laatste drup benzine op. Al ons geld ook. Dat was toen een probleem. Je had girobetaalkaarten, waarmee je bij een postkantoor na veel plichtplegingen geld kreeg. Betalen kon er nergens mee - ja in Nederland wel. We lootten om wie liftend naar Nederland zou gaan om geld te scoren en benzine en wie bij de bus in de berm van de snelweg zou blijven, met die illegale takkenzooi, de brom, dat oorlogstuig en een knutselklusje. Het werd Bart oppassen en René op pad. René bleef bijna een dag weg. Ik maakte soep en verveelde me te pletter. De gesaboteerde kilometertellerkabel had ik zo weer vast. Al met al een belachelijk, belachelijk uitstapje. Die bromfiets uit 1949 heb ik trouwens nog steeds!

Op de Opvattingen-pagina maak je kennis met ideeën die ik met name tussen 20 en 38 ontwikkelde en praktizeerde. Vooral in de strijd tegen kernenergie was ik actief - daarvoor woonde je dan ook in Dodewaard. Ik reside ervoor naar Den Haag om bij de Raad van State tegen van alles en nog wat op het gebied van kernenergie bezwaar te maken. En natuurlijk was ik betrokken bij de grote en vele kleinere demonstraties. Op deze foto zie ik er "onverzettelijk" uit; krijg het niet met 'm aan de stok!

Tussen mijn 30e en 40e levensjaar vonden de grote demonstraties plaats tegen kernenergie, maar ook tegen de wapenwedloop en dan vooral tegen het achterlijke plan de VS in Woensdrecht nucleaire kruisraketten te laten plaatsen. Ik was fel tegen en regionaal actieleider. Ik reed met een geluidswagenrond en orginiseerde het volkspetionnement.
In Dodewaard was dat niet zonder risico. Bij vriend Dolf werden ramen ingegooid, hij kreeg verfbommen in huis en zijn auto werd steeds maar weer beschadigd. Ik woonde afgelegen, ver van het dorp en verder van de openbare weg en bleef gelukkig buiten schot.

Ik had lol in het verzamelen van diploma's. Het deed er weinig toe of ik er wat aan had. Dus haalde ik een lascertificaat, volgde ik heel veel computerdingen, haalde ik een verzameling rijbewijzen, Middenstands, de Horeca-papieren en werd ik rijksgediplomeerd imker.
Het treinabonnement uit 1991 hoort bij een ommekeer in mijn leven. Ik had genoeg van lesgeven en liet me omscholen tot automatiseringsspeciaslist door Ordina in Nijmegen. Na een jaar vreselijk ploeteren, lagen de banen voor het opscheppen. Vaarwel onderwijs!

In Dodewaard had ik een aantal bijenvolken. Ik vond het een hele leuke en interessante hobby en volgde verschillende bijen-cursussen. Je moest goed weten wat je deed en het dwingt je tot rust. Aanvankelijk deed een prik me bijna niks en werkte ik met blote armen en handen, maar langzaam ontwikkelde ik een allergie. Ik deed de volken weg, nadat ik van een dokter spuiten kreeg tegen idiote zwellingen en ademnood. Sindsdien heb ik in de wespentijd een anti-histamine bij me. Toen was dat (het inmiddels verboden) Triludan.

Mijn derde decade bracht na zoon Sven dochter Elke, bouwprojecten, verschillende invalbaantjes, het huis in Frankrijk, het stoppen met werk op school, weg bij Ineke. Ik ontmoette Yvonne (die ik nog van me af kon houden), Alet (met wie dat niet ging) en Anke. En ondertussen dat maaschappelijk verzet. Heel veel al-met-al.


Terug Levensloop Volgende