volwassen?

Van twintig tot dertig jaar

Terug Levensloop Volgende

Toen ik van de PA afkwam wilde ik niet in het leger. Ik solliciteerde me suf om een beroep op onmisbaarheid te kunnen doen. Maar helaas had men mij zeer nodig vooral voor tijdelijke (inval-)banen. Zo hield ik in Emmeloord op de Schakel jeugdige Urkers bezig. Ik pendelde in een Daf44 tussen Kampen en Emmeloord. De twintig jarige Daf kostte 300 gulden (ongeveer 130 Euro) en rook nog naar nieuwigheid. Wat een geinig autootje en wat leuk om ver voor iedereen uit te scheuren bij een verkeerslicht. Hm, het eerste stukje dan, want met 110 km/u had je het wel ongeveer gehad met een Dafje "met het pientere pookje". Ik heb 'm jaren gehad als lief autootje van hollandsch fabricaat erbij.

Aan dat leger ontsnapte ik toch niet. Maar ik wilde niks en vond alles absolute onzin. Voor negativo's werden bijzondere plaatsen gezocht. Wat doe je met iemand die niet wil schieten, niet mee wil doen aan oefeningen, geen gezag erkent, onopvoedbaar lijkt en alleen maar met een jeepje kan rijden? Voor dat soort gevallen was er het Opleidings Centrum Infanterie. Ik werd toegevoegd als algemeen chauffeur. Dus was ik vuilnisauto bij een bivak van officiertjes in opleiding, sjoof van een bobo of reed ik urinemonstertjes naar het Lab in Utrecht.
De outlaws noemden zich het Jeepers racing team - een verboden begrip waar men zich groen en geel aan ergerde. Dus lieten we 5000 stickers maken en plakten we alles vol.
Ik werd steeds meer anti-leger. en mijn compromis -wel in dienst maar niets willen- werkte niet echt en achteraf vond ik het een foute, weinig principiële keus. Dus heb ik een beroep gedaan op de Wet Gewetensbezwaren en ben ik de molen doorgegaan. Dat leverde gelukkig erkenning op.

Het Lentehuis was een internaat van de Christine Hermine School, Zetten Hannie van Tright zwaaide met jaar 63 jaren de scepter in het Lentehuis. Gevreesd bij de handvol meisjes die internaatbewoner waren. Ik hoorde bij het personeel en kreeg natuurlijk een andere behandeling. De meiden gebruikten me als bemiddelaar bij Hannie. Omdat ik geen huis had, woonde ik in dat Lentehuis. Wat een prachtig gebouw en wat vreselijk jammer dat het werd afgebroken. Daarvoor was er een uitverkoop van meubilair waarbij bewoners voorrang kregen. Ik heb een vrachtwagentje vol oude grenen kasten gescoord. Daarvan heb ik er nog een aantal (mooi geloogd).
Bart en Ineke bij oma Klosse Mijn lieve oma (moeder van moeder) vierde ook toen opa Klosse niet meer leefde, elk jaar uitgebreid en uitbundig haar verjaardag. Maar met het jaar ging het minder met haar. Zo vierde de familie menige familiedag voor het laatst met oma. Maar oma werd 75, 80, 85, 90 en tenslotte 93. Leuk mens; ik was één van haar favoriete kleinkinderen.


Terug Levensloop Volgende