Koffer

Mijn schatten-koffer


Bart's schatten-koffer

Hier zie je mijn schatten-koffer. Die staat op mijn slaapkamer. Niet omdat ik 'm bij me wil hebben, maar zomaar. De koffer is in Praag gekocht in 1990. Als je daar was voor "die Wende", was alles zo goedkoop dat je een exra koffer nodig had om je nieuwe bezittingen mee te nemen. Die koffer is een plaatje. Mooi oostblok-karton met houten strips erop.

Wat zit erin?
Zoals je op de foto ziet heel veel rommeldingen en ook een paar enveloppen met briefjes en brieven van (ex-)geliefden. De schatten-koffer noem ik ook wel mijn relikwieën-koffer. Het is immers allemaal zooi van vooral vroeger, jacht-trofeeën, koesterdingetjes.
Al die spulletjes vertellen wat over mij, dus loop ik de koffer met je door....

2CV6
Natuurlijk weet ik niet van welke 2CV6 dit plaatje komt; ik heb er tientallen gehad. Eigenlijk kocht is ze als ze al versleten waren, het liefst met motorpoblemen. Een torretje had ik altijd wel liggen en na een zaterdagje buffelen was er dan weer een eend die een jaartje meekon.
De eenden zijn verbonden met het huis in Dodewaard. Daar immers had ik een erf waar er twee, soms drie konden staan en een schuur om een vrachtauto onderdelen in te bewaren. Ook in Dordrecht heb ik een eend gehad, een blauwe die nog steeds rondrijdt. Parkeren was het grootste probleem, in combinatie met een sleutelplek.
In de wagenschuur in Frankrijk staat nog een 2CV, bijna van het eerste type. Dus met de "verkeerd" draaiende deuren, het tweedelig nummerbord en de richtingaanwijzers aan de zijkant. 6 Volt en een ruitenwisser op de kilometertellerkabel - met de hand wissen kan ook.
Eenden vind ik leuk en superhandig. Alles kan er in en wat er in en aan zit heb je zo uit elkaar en dus verwisseld. Ik wil graag weer een eend voor dagelijks gebruik.
Top
Lindeboom Asbak
Deze asbak komt uit Groningen. Een hele rare plek, want de kleine Lindeboom-brouwerij staat in Neer, tussen Venlo en Roermond. Ik heb geen asbak nodig (roken = bah), maar die naam doet het toch echt.
Vroeger haalde ik wel eens een kratje op uit Neer. Dat was een hele tocht voor 24 flesjes die wat laf van smaak zijn. Mijn ouders kochten Lindeboom-bier gewoon in Kampen, bij de slijter. Die had ook viltjes en glazen. Het heeft wel wat, je eigen biermerk.
Zelf heb ik veel meer wijn dan bier gemaakt. In Wageningen volgde ik een brouwcursus en ook maakte ik wel bier uit pakketten. Maar echt zo lekker als een Westmalle-Dubbel, een HertogJan-Grand Prestige of een Orval wordt het niet.
De asbak heb ik van de terrasuitbater geprobeerd te kopen, maar dat hoefde niet. Ze vonden het verhaal goed genoeg om 'm me te schenken.
In de asbak liggen schelpen. Die heb ik gevonden bij de "stairway to heaven"; de strand-rimpelvlakte op het strand van Broome die in zee eindigt. Broome is een soort oase in Noord-West Australië, met achter zich de Grote Zandwoestijn en voor zich de oceaan.
Die schelpen mag je natuurlijk niet meenemen, maar er liggen er genoeg om elke aardbewoner een stuk of wat van die dingen te geven. Toch verdienen ze een plek in de schatten-koffer.
Top
Bushalte
Ene gure briesch waait over den Sallandschen velden. Binnen doet de boerin nog een schepke nootjes-4 uit den Wilhelmina-mijn op de Salamander en de knecht in het lekke, tochtende krocht nog een turfje in zijn gloeiende Etna. Maar binnen en buiten liggen ver uit elkander en daartussen heeft de NoordWesthoek/NV Salland een busdienst. Doch den berijder kampt met ene neuscatargh en dieshalve staat daar den jeugdigen zielenpiet tevergeefs op den busdienst te wachten.
Ik vond het bordje dat hij achterliet. Hij moet heel hard gerukt hebben, want dit is vooroorlogse kwaliteit - het bordje weegt ruim twee kilo.
Top
Chloroform
Ik vond als jochie van 12 uit, dat je met chloroform tijdschrift-inkt op kon lossen. Dat was dus een manier om plaatjes in je zelfgetiepte klassekrant op te nemen. Die krant was handwerk, van tiepen tot vooral dat plaatje. Ik nam ze over uit de Popfoto en uit Muziek-Express.
Apotheek Venema verkocht chloroform gewoon aan de balie, maar je moest wel een formuliertje ondertekenen. Dat ik een snotjochie was, vond men geen probleem. Na de ondertekening (geen idee waarvoor dat was) tapte men uit een grote fles wat chloroform voor je.
Tijdens het werk moest goed geventileerd worden. Ik ben nooit van mijn stokje gegaan.
Ik experimenteerde meer met chemische stofjes en was zeer geïnteresseerd in mengseltjes van kalium, salpeter, houtkoolpoeder. Het is gelukt om wat plofbaars te maken. De experimenten sloten aan bij de gedachte dat je je maar moest voorbereiden op een mogelijke verzetsstrijd. Ik wist toen nog niet dat "de vijand" helemaal niet wilde komen.
Het flesje zit in de koffer, omdat ik het onbegrijpelijk vind, dat je aan een jochie van 12 chloroform meegeeft. Moet je nu eens proberen wat van dat spul te kopen...
Top
Coldplay
In de koffer zitten kaartjes van concerten van weleer. Dit is het kaartje van een totaal verregend concert in Nijmegen in 2003. Ik vind concerten leuk en ga tegenwoordig naar waar ik zin in heb. De financiële-, tijd- en afstandsbelemmeringen zijn van minder belang dan toen ik graag met concertbezoeken had willen beginnen. Nou ja, vroeger ging het ook wel, maar vanuit Kampen naar Kayak in Dronten was al een hele onderneming en kostte een dagje in de supermarkt werken op zaterdag. Eigenlijk had hier een foto van mijn Rolling Stones-kaartje moeten prijken, maar dat staat al elders op mijn website.
Top
Dinkies
Ik heb nooit een stel Dinkey Toys gehad als jochie. Alleen de twee Mercedes ambulances had ik en de rest was plastic, hout of is vroegtijds overleden. Het waren twee Mercedessen, omdat je ze cadeau kreeg van Brinkers na het consumeren van veel pakjes margarine. Misschien moesten de bonnen op, waren er al zes houten Brinkers-pollepels of was de nummer twee eigenlijk voor een neefje.
Het groene busje is een Renault Estafette. Die heb ik voor FF 50 (7,50 Euro) in Frankrijk gekocht ter compensatie van het verlies van de levensechte Estafette. De Dinkey-Toy Estafette verdient zeker een plaats in de relikwieën-koffer.
Top
Draaischijf
Toen ik een jaar of 15 was, ging ik bijna elke zaterdag liftend naar Amsterdam om radiospullen te kopen voor het bouwen van middengolf-zenders. Ik kocht er ook antieke telefoontoestellen, toen nog voor een appel en een ei. Deze draaischijf zat ooit ingebouwd in een grote telefooncentrale-kast waarvan ik wilde dat ik 'm nog had.
Het was op de terugweg naar huis altijd een hele tour met zo'n radio, bandrecorder of grote doos vol onderdelen terug te liften, vooral toen dat nog "onderlangs" moest, dus via Harderwijk en Nijkerk. Later, toen er meer verkeer door de polder ging en op een gegeven moment zelfs een bus, werd het makkelijker. Maar waar het bij de radio-onderdelen om dubbeltjes en kwartjes ging, was een buskaartje een hele uitgave die de totaalprijs van de boodschappen aanzienlijk verhoogde.
Ik heb niks meer aan die draaischijf, maar hij is leuk om te proberen en het pulskiezen-telefonie-principe voor je ogen te zien gebeuren.
Top
Ds-nummerbord
Dit nummerbord past maar net in de koffer. Het is van mijn Citroen-DS-19-super. Een zeer slechte investering is dat geweest. Die auto kostte een vermogen aan nieuwe rubbers, laswerk en allerhande onderdelen en door de keuring heb ik 'm nooit gekregen. Maar wat reed hij fijn en wat een feest om zo'n mooi stuk techniek te hebben.
Starten en dan na een paar tellen stationair kwam 'ie omhoog, eerst achter, dan voor. En dan kon het genieten beginnen, zoeffffff.
Een vehicule een plaats in de koffer waardig.
Top
Fluitjes
Deze fluitjes gebruikte ik bij de demonstratie tegen kruisraketten in Den Haag EN bij die tegen de oorlog tegen Irak in Amsterdam. Naar later bleek bedroog in beide gevallen de Amerikaanse overheid keer-op-keer de hele wereld.
Elders kan je lezen dat ik tegen het leger ben.
Dit kan ook in de relikwieën-koffer
Top
Giruskaart
Dit is de lidmaatschapskaart van de Magirus Deutz-club. Ik ben geen lid meer nadat ik de Girus weg moest doen. Afscheid nemen doet soms pijn en dit was ook zo'n afscheid. Die Girus was een soort verzekering tegen ongemakken -toen ik 'm net had. Ik woonde in het spoorpand van de gemeente Arnhem en was plankwacht. Maar de toekomst was erg onzeker en die Girus hielp. Al mijn schamele bezittingen konden er in en ik zou er een tijdje in kunnen wonen. Uiteindelijk bleek dat op het nippertje niet nodig, maar die bezittingen sloeg ik er wel in op. De Girus stond toen op de Kluizeweg, vlakbij Burgers dierentuin. Op een gegeven moment mocht dat niet meer van de dorpsveldwachters, omdat ik drie parkeerplekken in beslag nam. De Magirusclubkaart is kleiner, die past gelukkig in mijn relikwieënkoffer.
Top
Hartjeskaart
Het rijmpje achterop deze kaart zet ik nog niet op deze plaats. Daarvoor moet ik enige gène overwinnen. Wil dichtte het voor me bij een Klaaspresentje. Ik kreeg van haar een steen in de vorm van een hartje met een door haar gehakte letter B. Op het kaartje staan allemaal hartvormige zwerfkeitjes.
Het keitje ligt op mijn bureau. De kaart zit in de schatten-koffer....
Top
Helicopter
Dit speeltje is niet van mij, maar van Sven. Het kwam in de koffer omdat Sven er een wiel afreed en de propellor brak. Niet echt een robuust speleltje ook. Ik maak 'm een keer en geef hem Sven terug als hij dit kleinood op een kast zet in plaats van als een dolle er het huis mee doordraaft en tegen kasten ramt. Misschien is er een betere plek dan mijn schatten-koffer.
Top
Allerlei kaartjes
"Lief broertje - Gefeliciteerd met je veertigste verjaardag", hm, dat is even geleden. Die 40 is al lang niet meer zo en "lief broertje"... dat moet bijna de laatste uiting met een zo hoog vriendelijkheidsgehalte van zus zijn. Maar er zijn ook veel andere kaartjes. Van kinderen en andere liefjes. Ik bewaar ze in mijn schatten-koffer.
Top
Een kaartje van Sven
Hete tranen welden op toen ik dit kaartje kreeg. Met kromme hanenpoten, maar zoooo zoet: "Ik mis je hoor Bart". Van een jongetje dat niet met zijn vader op vakantie kon. Vreselijk vond ik het. Fijn dat-ie later een paar jaar bij me is gaan wonen.
Top
Bandje uit een antwoordapparaat
Dit is een raar bandje. Het zat in een antwoordapparaat dat in een kistje stond met doeken erom op mijn Arnhemse werk. Het was de babbelbox met Alet. We konden er onze heimelijke afspraakjes op kwijt zonder naar elkaars huis te bellen. Tegenwoordig zou je mailen en webmail gebruiken of iets met een mobiele telefoon doen. Maar deze list kon ook. Ik ben soms benieuwd wat erop staat, maar hoef het niet te horen. Het is minstens zo leuk zo'n vraagtekenbandje te bewaren in je relikwieënkoffer.
Top
Brilletjes van Opoe Klosse
Mijn stokstokoude opoe Klosse zat op de groene stoel boven in de huiskamer van café De Tuinbouw in het dorp Berkum, later onderdeel van Zwolle. Op een kloostertafel lag op een persje haar bril. Die bril heb ik nu, met haar andere oude brilletjes in mijn schatten-koffer.
Top
Peace
Op de pagina met opvattingen kwam je mijn antimilitarisme tegen. Dit hoort erbij. Een gebroken geweertje draag ik niet meer, maar ik sta er nog helemaal achter en het is meer zuinigheid dat ik zo'n speldje niet opheb. Ik ben er erg aan gehecht. Wat zou ik graag een extra speldje hebben.
Inderdaad zie je er twee, maar ze zijn alletwee verschilend. Eentje is heel oud, van een vorige generatie anti-militaristen. Daar ben ik nog zuiniger op.
Dat ban-de-bom-kettinkje is uit een voorbij tijdperk, toen Amerika genocide bedreef met ontbladeringsmiddel in Vietnam. Tegenwoordig doen ze dat met lasergestuurde clusterbommen, plastic mijnen en met uranium besmette granaten. Ik bewaar deze tekens van verzet waar ik trots op ben in mijn schatten-koffer.
Top
WP-bestand met wachtwoord
Jaren geleden hield ik een dagboek bij op de computer. Ik gebruikte WP4.2 en zette de tekst zorgvuldig weg met een wachtwoord. Het gaat om heel wat kantjes tekst, al printte ik het nooit uit. Het gaat over liefde-die-er-niet meer was, over twijfel, ongelukkig voelen en verlangens.
Maar WP inlezen in een andere tekstverwerker gaat wel, maar niet als er een wachtwoord opgezet is. Nou heb ik nog een Wang Classic-computer met WP op de harde schijf - die deed het in 2003 nog, maar daarvan is de floppydrive stuk. Ik moet dus 's een keer dat bestand inlezen. Het staat trouwens niet op deze (belasting86)diskette, maar op een andere belastingdiskette - die zit natuurlijk in de relikwieën-koffer.
Top
Sigarettendoosje Kamper Brug
Ik weet eigenljk niet zeker of ik dit soort dingetjes nou echt heb gekregen. Ik denk het wel.
Het is het sigarettendoosje van mijn vader met daarop een foto van de oude Kamper brug die door Nederlandse soldaten opgeblazen werd om de opmars van de Duitse bezetters te vertragen. Niet dat dat hielp, maar je moest toch wat.
Of mijn vader al rookte toen die brug er nog was lijkt me sterk. Hij is van bouwjaar 1926 en was dus 14 toen die brug eraan ging. Misschien was het doosje een souvenir van wat er niet meer was. Hij heeft het waarschijnlijk jaren gebruikt, misschien wel in Indonesië -ik moet dat toch eens vragen. Ondertussen ligt het doosje in mijn schatten-koffer.
Top
Koffiekopje gemeente Dordrecht
"Wil je een kopje?"
"Ja, doe mij maar een kopje."
Hartelijk dank, gemeente Dordrecht, voor dit laatste kopje koffie.
Het restje zit er nog in en ik bewaar het met liefde in mijn schatten-koffer.
Top
Motocomfort
Wat heb ik gelachen en me geërgerd met en aan René bij onze trip naar Bordeaux. Maar ik nam terug wel dat leuke brommertje mee uit 1949. Dit bandenplak- en bougiesleutel-doosje zat erbij maar vergat ik zwart over te spuiten. Ik wist ook niet zeker of het er wel op hoorde - nu wel, het antwoord is ja. Maar ik doe niet zoveel met mijn Motocomfort en dus zit het doosje in de schatten-koffer en wacht op betere tijden....
Top
Naambordje
Als je verandert van werkgever, heeft die je naamplaatje niet meer nodig. Dit is het naambordje bij de Dienst Milieu aan de Blankenweg in Arnhem. Daar zat ik in een noodgebouw waar je gek werd van de eksters die op het dak rommelden. Het was het mooiste naambordje dat ik ergens kreeg. Tegenwoordig is het overal een papiertje dat in een systeempje wordt geschoven. In Arnhem ging je blijkbaar voor eeuwig werken. Ikke niet en het bordje zit nu in de relikwieën-koffer.
Top
Ome Bart
Een Postbank-envelop beschreven door Anke. Blijkbaar had mijn moeder gebeld om te zeggen dat mijn nichtje Anneloes uit haar ei was gekropen: "Je bent ome Bart".
Ik heb verschillende van die kliederbriefjes, met allerhande vragen en mededelingen. Vaak met wat aardigs erbij. Weggooien? Tja, da's zonde, ik stop ze in mijn schatten-koffer.
Top
Een Rode Roos
O,o,o, weggooien kan ik niet. Toch is deze roos al jaren oud en al jaren dood. Ik kreeg 'm van Alet als een soort afscheid? Als blijk van liefde daarvoor? Ik weet het niet meer. De liefde tussen Alet en mij was overrompelend hevig. Ze hielp me in een half jaar van jaren teleurstelling en frustratie af. De roos zit in een glazen honingpotje en blijft wonderbaarlijk goed in de schatten-koffer.
Top
Russische Mijnenveger
Bij de werf in Dodewaard verschenen ooit vier of vijf oorlogsschepen in prima staat van onderhoud. Alles erop en eraan, maar gelukkig geen wapentuig. Ze waren onderschept toen ze door een handelaar die ze in Polen had gekocht naar een verboden eng land geëxporteerd zouden worden. Mateloos interessant natuurlijk. Maar ik durfde pas veel te laat te gaan neuzen - bijna alles was toen al gemold, zoals de keukens, machine-, kaarten- en radiokamers. Maar als je lef had, ging je naar de moeilijkst bereikbare schepen, via de ankerketting een heel eind boven water en dan over de reling. Daar was nog wat heel. Sven spookte er heel wat rond en veroverde geinige (lege) kistjes. Ik heb een stel radio-onderdelen en wat onbegrijpelijke boekjes.
Niemand bekommerde zich om die schepen - ze lagen er jaren en verdwenen stuk voor stuk onder water. Het lichten was een spektakel en kosste een vermogen.
Top
Sinterklaas-rijmpjes.
Sint dacht wat
zouw ik Bartje schenken ?
geen auto en jiep nee ook
niet de griep !
Ja chocola dat wort
het gna gna gna
Maak het pakje
maar open !
groeten Sint en Piet !
Top
Een Sleutelbos
Ik voelde er nooit wat voor alle huissleutels van een huis waar ik woonde in te leveren aan de (nieuwe) eigenaar. Waarom weet ik eigenlijk niet. Natuurlijk wijzigt vaak een slot en kan ik niet meer later 's naar binnen - dat zou ook niet bij me opkomen. Van de helft weet ik nog waar ze van waren, gek dat je dat kwijtraakt; van de tweede helft weet ik niks.
Maar ik heb ze wel in mijn schatten-koffer.
Top
Tekeningen Sven en Elke
Ik heb een aardige verzameling tekeningen van Sven en Elke. Overigens maar over het tijdvak dat ik niet meer bij ze woonde. Ik kreeg af-en-toe een tekening en zette ze als ze bij mij waren graag aan het tekenen. Dan had ik nog wat als ze weg waren.
De meeste tekeningen ztten in mappen, maar deze zit in de schatten-koffer.
Top
Turfterrein
Heel lang geleden op een rommelmarkt gekocht. Het hangslot werkt prima en ik heb er een reserve-sleutel bij. Op een koperen plaat staat "turfterrein". Een oud hangslot dus. Ik vind het slot een heel bijzonder en erg intrigerend.
Zowiezo is het oud en handgesmeed. 't Is ook nogal groot; het weegt wel een kilo. Het was dus de moeite waard om die turf te beschermen. Tegen arme donders die het koud hadden waarschijnlijk. En zo heb je energie-geschiedenis, arbeidersonderdrukking, klasse-maatschappij en smeedkunst bij elkaar.
Het slot heeft wel eens ergens liggen pronken, maar zo mooi is het nou niet om er iedere dag naar te kijken. In de schatten-koffer dus maar.
Top
Vliegenstrips
Een nooit gegeven cadeautje aan Hns (zo schrijft-ie zelf zijn naam). Het is in Warder in Waterland in de zomer vergeven van de vliegen.
Hns en ik gaven elkaar meestal onzincadeutjes, zoals een bad-rugkussen in de vorm van een eend, een tuinkabouter, stenen kip, etc.
Ik dacht die vliegenplakstrips nog eens te geven, maar waarschijnlijk plakken ze niet meer. Ze liggen in de schatten-koffer als herinnering aan Hns en misschien kan ik ze toch nog 's aan iemand geven.
Top
XXXX-beer
In Australië is bier natuurlijk een prima drank. Tegen dorst kan je beter water drinken, maar bier is lekkerder. Elke staat in Australië heeft zijn eigen meest gedronken merk. Victoria Bitter is het in ... Victoria en XXXX is het is West-Australië. Dat is erg lekker bier, flink gehopt. Ze noemen het Four-X.
Die Aussies doen erg moeilijk over alcohol. Je haalt het in een liquor store die 's middags en 's avonds open is en het is ondenkbaar dat je een pot bier in een supermarkt kan kopen. Op de zakjes in de liquor store staan tips tegen alcoholverslaving.
Ik nam deze viltjes mee uit ? Of het nou zo'n mooie herinnering is weet ik eigenlijk niet. Australië is prachtig en een belevenis, maar ik ging er een paar keer achtereen heen en eigenlijk had ik wel ook wel ergens anders willen kijken.
Top