Ede

Ede


Sinds 1 juni 2007 werk ik bij de gemeente Ede. Dat is echt te ver van Breda om dagelijks op en neer te reizen. Dus al miste ik zoon Sven, ik moest toch vier nachten per week in Ede overnachten.

Met Sven sprak ik af niet halsoverkop naar Ede te gaan verhuizen. Hij zou dan in Breda woonruimte moeten zoeken of zijn baan op moeten geven. Als einddatum van het project Papegaaienhuis hadden we 1 juni 2008 benoemd. Ik was toen een jaar in Ede en verwachte dan meer duidelijk over mijn baan te hebben (-'k begon met een tijdelijke aanstelling),
Tot een beslissing over wonen in Ede (of elders) zich aandient, moest ik dus onderdak voor 4 nachten per week hebben. Ik begon in een bakhuisje bij een boerderij, maar belandde al snel in "Het Boshuis".

 

Juni -juli 2007: Bakhuis Boerderij Klein Hees

Ik begon met het bakhuisje van boerderij Klein Hees in de Edese wijk Rietkampen. Die wijk lag (voor mij) aan de ongunstige kant van Ede, namelijk in het westen. Dat is ver weg weg het werk, maar ook van het station en de natuur. Ten westen van Ede ligt Veenendaal en begint het varkensgebied, overigens ook ten noordwesten van Ede is het vlakker en veeteeltachtiger. Ik vind het zuiden (met Bennekom en Wageningen) en het noordoosten en oosten mooier met bos en heide en ook het zuidoosten, de kant van Renkum en Oosterbeek spreekt mij meer aan.
Het bakhuis zit dus in de foute hoek.

Het bakhuis meet ongeveer 6 bij 6 en dat is ongeveer één vertrek. In een hoek is een erg kleine wc-douche waar je je onmogelijk aan kan kleden. Slapen kan op een vide (met vlizotrapje) in 2 eenpersoonsbedjes; beneden kun je de bank verbouwen tot 2-persoonsbed. Het bakhuis is erg donker - heeft maar twee kleine raampjes aan de voorkant. Er langer verblijven is een duur grapje - 560 euro per maand voor die 4 nachten per week is geen kattenpis.

 

Vanaf juli 2007: Het Boshuis

Tussen Ede en Lunteren stond een kotje te koop dat je op de foto's ziet. Het oogde erg charmant, maar was eigenlijk hopeloos. Charmant is vooral de ligging, op een groot stuk bosterrein van 1200m2, maar daaraan kleven allerlei bezwaren. Het terrein is namelijk gezamenlijk eigendom van een vereniging van eigenaren (waar je je als lid inkoopt) en het huis mag niet permanent worden bewoond. Dat zou wel kunnen, maar is voor een ambtenaar van Ede die toch een echt adres moet hebben niet handig.
Het huisje moest eigenlijk tegen de vlakte. Het was oud, helemaal van hout zonder isolatie, met een asbestplaten dak.

De eigenaar sprak, bij een bezoekje aan het huisje op koninginnedag 2007, zelf over eventueel huren. Dat is er van gekomen!
Ik heb het huis van hem gehuurd ongeveer een maand voor de vakantie naar China en ook weer daarna.

 

MIJN Boshuis

Het beviel me geweldig in het boshuis. Het is er heel rustig door de afgelegen ligging. Om er te komen moet je ruim een kilometer over een alleen voor bestemmingsverkeer toegankelijke zandweg en dan nog weer een onverharde zijweg in. Logisch dat je niemand hoort of ziet. Die zandwegen baren wel eens zorgen - als het een weekje nat weer is, verandert de boel in een modderpoel. Ik vrees dan vast te komen zitten in de drek, maar het is nog altijd goed gegaan. Langs de zandweg loopt een geasfalteerd fietspad, dus als het echt niet meer gaat, kan ik de fiets pakken. Trap ik flink door, dan ben ik in een kwartier al in de stad.

Er was niet veel belangstelling voor het huisje - nooit zag ik een gegadigde in de tijd dat in het huurde. Dat bood mogelijkheden voor scherpe onderhandelingen!
En zo werd per 1 december 2007 het boshuis van mij!
Ik heb het gekocht hoewel dat misschien niet zo slim is. Maar ik moet toch ergens verblijven en de plek is echt fantastisch!

 

De eerste winter

Er waren heel snel wat aanpassingen nodig met de winter voor de deur. Zo liep de waterleiding naar de badkamer buitenlangs. Handig als er een leiding springt, want dan heb je geen waterballet binnen. Maar de boel bevriest natuurlijk snel en een winter niet douchen - dat maar niet. Dus verlegde ik de leidingen en isoleerde ik die. Het meest kwetsbare stukje huis, de badkamer, kreeg wat isolatie en ook maar een nieuwe wastafel.
Omdat de constructie met een douchekop gevoed vanaf de wastafel niet echt handig is, veranderde ik dat ook maar. Het is nu een echte badkamer.

De herfstbuien zorgden voor een soms bijna onbegaanbare Woutersweg. Door sommige modderplassen moet je met een aanloopje heen rijden (en onderwijl een beetje duimen). Gelukkig is dat steeds gelukt.
De bezorger van de Volkskrant vreesde ook voor de afloop: Hij plakte een waarschuwing op de krant (foto).
(Gelukkig is de bezorger van de NRC uit beter hout gesneden - heel 2009 trouw bezorgd!!)

 

Bosavonturen (Filmpje!)

Een terugkerend ochtendgenoegen in het Boshuis is 's ochtends met een kop koffie het bos bekijken.
Daarvoor gaan de tuindeuren open ... en het genieten kan beginnen. In 2008 maakte ik, van januari tot december, elke keer vanuit bed een foto van "het uitzicht". Die tientallen foto's staan in het bijgaande filmpje achter elkaar. Maak 2008 mee in 2min26 seconden .
(klik op de oogjes om het filmpje van 3,9 MB te starten).

 

Slopen of opknappen?

Ik heb niet echt lang gedacht over slopen of opknappen; gewoon een kwestie van geld. Slopen en iets nieuws bouwen zou minstens een ton gaan kosten. Dat wilde ik niet (meteen) aan het bosplekje spenderen, ook al niet omdat je formeel geen eigenaar kan worden van wat je bouwt - dat hoort bij de verenigings-constructie. Niet dat ik vrees dat daar ooit gezeur van komt, maar toch voelt het niet prettig.

Mijn inschatting was, dat ik ook wel zelf, voor de winter van 2008 zou invallen, het huis aardig zou kunnen isoleren en anderszins verbeteren. Via Marktplaats en Speurders lukte het om bouwmaterialen voor een appel en een ei te kopen. Een deur met dubbelglas deed 25 euro, ramen met dubbelglas rond de 10 tot 15 euro. De rest kwam van de plaatselijke Gamma - goed voor een wekelijkse ergernis.

Bij het slopen van een wandje kwam een ongelooflijke verrassing tevoorschijn! De plaat hardboard die het daglicht na vele jaren weer zag bevatte een naam en adres.... Hoe is het mogelijk!! (foto).

Over de opknapklussen in het boshuis hou ik een aparte pagina bij. Klik hier...

 

Nog een boshuis: Het Hanenhuis

Omdat Wil een paar dagen per week in Hattem werkt, logeerde ze in het Boshuis om die dagen niet het hele stuk naar Den Haag op en neer te hoeven kachelen. Dat is leuk, maar het Boshuis is voor twee wel wat klein; je loopt elkaar dan in de weg. Bovendien heeft Wil steeds het gevoel "te logeren".

Toen de oude mevrouw De Haan van haar huisje af moest, was dat een mooie kans voor Wil (en mij). Ik heb het huisje, het Hanenhuis, erbij gekocht. Het is grappig dat de beide bosperceeltjes diagonaal ten opzichte van elkaar liggen met een raakvlak in het midden van ongeveer twee meter. Daardoor is het mogelijk over eigen terrein van het ene naar het andere huisje te lopen.

Over het Hanenhuis zoals ik het kocht is er een pagina. Klik hier...
Benieuwd naar de verbouwing van het Hanenhuis?
Klik hier voor de eerste pagina t/m januari 2010.
Of hier voor de tweede pagina vanaf februari 2010.

 

Een Moskee!!

Ondertussen moest in Ede natuurlijk nog wat gevonden worden om als formeel woonadres te dienen en om Wil onderdak te verschaffen in de vorm van atelier. Zo'n Boshuis en Hanenhuis zijn leuk, maar je kan er je spullen niet in kwijt en om nou alles weg te doen?
Ik zocht en vond een prachtige, maar tijdelijke oplossing: een moskee!

Over Edese moskee maakte ik een aparte pagina. Klik hier...

 

Klik hier om (weer) naar de pagina "Gewoond" te gaan.
Klik hier om (weer) naar de kaart van Nederland te gaan.